Stanisław Żurakowski (podpułkownik)

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Stanisław Żurakowski
podpułkownik podpułkownik
Data i miejsce urodzenia 24 lipca 1920
Wołomin
Przebieg służby
Siły zbrojne Wojsko Polskie RP,
Polskie Siły Zbrojne w ZSRR,
Polskie Siły Zbrojne na Zachodzie
Jednostki 16 Lwowski Batalion Strzelców
Główne wojny i bitwy II wojna światowa (kampania włoska: bitwa o Monte Cassino)
Odznaczenia
Krzyż Kawalerski Orderu Odrodzenia Polski Złoty Krzyż Zasługi

Stanisław Żurakowski (ur. 24 lipca 1920 w Wołominie[1]) – podpułkownik, historyk emigracyjny.

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

Był synem Stanisława Ludwika Żurakowskiego (1886-1940) i Marii z domu Jastrzębskiej[2][3]. Jego rodzeństwem byli Edmund, Anna (zmarła w dzieciństwie), Ludwik, Józef, Maria, Julia, Jadwiga (po mężu Czok), Antoni[2][4][3]. Ojciec był oficerem rezerwy Wojska Polskiego, urzędnikiem samorządowym II Rzeczypospolitej, od 1928 burmistrzem miast Włodzimierza Wołyńskiego, Zdołbunowa, od 1934 do 1939 Ostroga, po wybuchu I wojnie światowej aresztowany przez sowietów i w 1940 zamordowany w ramach zbrodni katyńskiej[3][2]. W 1940 członkowie rodziny zostali w głąb ZSRR, skąd wyszli wraz z armią gen. Andersa[5][6][7].

Później został żołnierzem 2 Korpusu Polskiego w strukturze Polskich Sił Zbrojnych na Zachodzie. Uczestniczył w kampanii włoskiej w 1944 jako podchorąży 16 Batalionu Strzelców brał udział w w bitwie pod Monte Cassino[8][9][10]. Podczas walk 2 Korpusu zginęli dwaj jego bracia[11].

Po II wojnie światowej przebywał na emigracji w Wielkiej Brytanii. Był wieloletnim honorowym pracownikiem Instytutu Polskiego i Muzeum im. gen. Sikorskiego w Londynie[12][13][14]. Był autorem publikacji historycznych. Przygotował do druku Listy z Kozielska burmistrza miasta Ostroga, wydane w 1989 nakładem Instytutu Polskiego i Muzeum im. gen. Sikorskiego w Londynie oraz ponownie w 2011 w ramach serii Wołanie z Wołynia (Biały Dunajec – Ostróg); książka zawiera korespondencję Stanisława Ludwika Żurakowskiego podczas uwięzienia na przełomie 1939/1940 oraz opis losów członków jego rodziny deportowanych w 1940 w głąb ZSRR[15][16][17].

Publikacje[edytuj | edytuj kod]

Ordery i odznaczenia[edytuj | edytuj kod]

Przypisy

  1. Stanisław Żurakowski, Ot, bajki--nie bajki, Instytut Polski i Muzeum im. gen. Sikorskiego, s. 19.
  2. a b c Ks. Witold Józef Kowalów. Ostrogska Lista Katyńska. Mieszkańcy Ostroga i okolicy, którzy zginęli z rąk NKWD w Katyniu, Charkowie, Miednoje i innych miejscach kaźni. „Wołanie z Wołynia”, s. 40–41, nr 2 (93), marzec – kwiecień 2010. Kościół rzymskokatolicki na Ukrainie / Diecezja łucka. 
  3. a b c Biogramy ofiar zbrodni katyńskiej. Stanisław Żurakowski. Muzeum Katyńskie. [dostęp 2017-06-22].
  4. Ostróg. wolyn.ovh.org. [dostęp 2015-01-13].
  5. Bibliografia Zbrodni Katyńskiej. muzeumkatynskie.pl. [dostęp 2017-06-22].
  6. Listy z Kozielska. wolaniecom.parafia.info.pl. [dostęp 2015-01-13].
  7. Joanna Łuba: Polacy w Wielkiej Brytanii. Historie mówione i wizualne. karta.org.pl. [dostęp 2017-06-22]. s. 28–39, 32.
  8. Wawer 2009 ↓, s. 229.
  9. Zbigniew Wawer: Polska bitwa o Monte Cassino. onet.pl, 2004-05-28. [dostęp 2017-06-22].
  10. Joanna Łuba: Polacy w Wielkiej Brytanii. Historie mówione i wizualne. karta.org.pl. [dostęp 2017-06-22]. s. 33.
  11. Siedziałem przy biurku generała Sikorskiego. olaf.salon24.pl. [dostęp 2017-06-22].
  12. Kronika. W 25-ą rocznicę zgonu generała Władysława Sikorskiego. „Wiadomości”, s. 4, nr 34 (1169) z 25 sierpnia 1968. 
  13. Instytut Polski i Muzeum im. gen. Sikorskiego w Londynie. Historia. pism.co.uk. [dostęp 2017-06-22].
  14. Zofia Sikorska Ratschka: Instytut Polski i Muzeum im. gen. Władysława Sikorskiego. wspolnotapolska.home.pl. [dostęp 2017-06-22].
  15. Listy z Kozielska. wolaniecom.parafia.info.pl. [dostęp 2015-01-13].
  16. Listy z Kozielska: Burmistrza miasta Ostroga. worldcat.org. [dostęp 2015-01-13].
  17. Żurakowski, Stanisław Ludwik (1886-1940) (HP – nazwa osobowa). katalog.fides.org.pl. [dostęp 2015-01-13].
  18. Wawer 2009 ↓, s. 208, 229.
  19. Ot bajki... Nie bajki. books.google.pl. [dostęp 2017-06-22].
  20. Piotr Stawecki. Generałowie polscy w wojnie obronnej 1939 roku i ich dalsze losy wojenne. Cz. 1. „Przegląd Historyczno-Wojskowy”. 15 (66)/2 (248), s. 51, 2014. 
  21. Generałowie Polski niepodległej. worldcat.org. [dostęp 2017-06-22].
  22. Generałowie Polski niepodległej. worldcat.org. [dostęp 2017-06-22].
  23. Generałowie Polski niepodległej. books.google.pl. [dostęp 2017-06-22].
  24. Komunikat o nadaniu Orderu Odrodzenia Polski. „Dziennik Ustaw Rzeczypospolitej Polskiej”, s. 43, nr 4 z 11 listopada 1985. 
  25. Komunikat o nadaniu Orderu Odrodzenia Polski. „Dziennik Ustaw Rzeczypospolitej Polskiej”, s. 33, nr 5 z 31 grudnia 1973. 

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]