Winorośl pachnąca

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Winorośl pachnąca
Vitis riparia (USDA).jpg
Systematyka
Domena eukarionty
Królestwo rośliny
Klasa okrytonasienne
Rząd winoroślowce
Rodzina winoroślowate
Rodzaj winorośl
Gatunek winorośl pachnąca

Winorośl pachnąca (Vitis riparia) – gatunek pnączy z wąsami czepnymi z rodziny winoroślowatych. Szeroko rozpowszechniony w centralnej i wschodniej Kanadzie oraz w centralnej i północno-wschodniej części Stanów Zjednoczonych. Jest długowieczna.

Morfologia[edytuj | edytuj kod]

Pokrój
Drewniejące liany[1].
Kwiaty
Kwiaty żeńskie drobne, biało-zielone, zebrane w baldachogrona. Kwiaty męskie liczne, o intensywnej woni, żółto-zielone, zebrane w grona.
Liście
Okrągławe, lekko wcięte, o ząbkowanym brzegu i długości około 10-18 cm[2]. Latem zielone, jesienią przebarwiają się na żółto.
Owoce
Drobne, kuliste jagody o czarno-fioletowej barwie zebrane są w spore grona[3]. Owocowanie wrzesień - październik.

Zastosowanie[edytuj | edytuj kod]

Przede wszystkim stosowana jest jako pnącze dekoracyjne[4]. Wiele mieszańców V. riparia jest obecnie wykorzystywanych i badanych przez hodowców roślin ze względu na swoja odporność na mrozy. i programy hodowlane, Przykładowo programy prowadzone przez wydział ogrodniczy Uniwersytetu w Minnesocie ma na celu stworzenie opłacalnej z handlowego punktu widzenia odmiany winorośli, która przetrwa północny klimat górnego środkowego zachodu.

Środowisko[edytuj | edytuj kod]

Roślina tolerancyjna. Winorośl pachnąca ma największy zasięg geograficzny spośród wszystkich północnoamerykańskich gatunków Vitis. Występuje na prawie całej wschodniej połowie Ameryki Północnej, z wyjątkiem dalekich południków i najbardziej zachodnich części Wielkich Równin.

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Hui Ren, Jun Wen: Vitis. W: Flora of China [on-line]. eFloras.org.
  2. Jean-Denis Godet: Drzewa i krzewy. Warszawa: Multico Oficyna Wydawnicza, 1997,
  3. Vitis vinifera Linnaeus (ang.). W: Flora of China.
  4. Władysław Bugała: Drzewa i krzewy dla terenów zieleni. Warszawa: Państwowe Wydawnictwo Rolnicze i Leśne, 1991,