Wirus wścieklizny

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Wirus wścieklizny
Rabies Virus EM PHIL 1876.JPG
Systematyka
Grupa Grupa V
Rząd Mononegavirales[1]
Rodzina Rhabdoviridae[2]
Rodzaj Lyssavirus[3]
Gatunek Rabies Virus[4]
Cechy wiralne
Kwas nukleinowy ssRNA(-)
Wywoływane choroby Wścieklizna

Wirus wściekliznywirus z rodzaju Lyssavirus, z rodziny Rhabdoviridae. Jego ogólne właściwości morfologiczne są typowe dla wirusów z tej rodziny. Średnica wirionu wynosi 75-80 nm, długość w zależności od zjadliwości szczepu od 120 do 300 nm. Jest oporny na działanie czynników fizycznych i chemicznych; ginie po 5 dniach w temp. 37 °C; jest oporny na procesy gnilne. Jest wrażliwy na roztwory formaliny, fenol, alkohol etylowy, roztwory mydła i detergenty. Wirus wścieklizny można namnażać, zakażając zwierzęta laboratoryjne, zarodki kurze i kacze, hodowle komórkowe. Po wielokrotnych pasażach (ponad 180) uzyskuje się wirus ustalony (ang. fixed), pozbawiony zjadliwości dla psów i człowieka. Wirus wykazuje właściwości neurotropowe. Glikoproteina osłonki wirusa ma zdolność blokowania receptorów acetylocholinowych komórek nerwowych. Na zakażenie wrażliwi są ludzie i wszystkie ssaki, a także ptaki. Rezerwuarem wirusa są wolno żyjące zwierzęta, głównie lisy, skunksy (Ameryka Północna) i nietoperze[5].

Działanie[edytuj | edytuj kod]

Po ukąszeniu człowieka przez zwierzę wirus dostaje się do mózgu, gdzie wywołuje śmiertelne zmiany w ważnych ośrodkach życiowych. W zakażonych komórkach nerwowych pojawiają się wtręty cytoplazmatyczne, których mikroskopowe wykazanie stanowi podstawę rozpoznania wirusa. Lek na wściekliznę nie jest znany[6]. Po ukąszeniu przez potencjalnie zarażone zwierzę należy jak najszybciej się zaszczepić, ponieważ po wystąpieniu objawów choroba niemal nieuchronnie prowadzi do śmierci. Na około 60 000 chorych na objawową wściekliznę każdego roku[7] odnotowano dotychczas zaledwie kilka przypadków wyleczenia (zobacz: Protokół Milwaukee)[8][9][10][11].

Zobacz też[edytuj | edytuj kod]

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. http://www.cdc.gov/rabies/transmission/virus.html.
  2. Encyklopedia Biologiczna. Agencja Publicystyczno-Wydawnicza Opres T. XI. Warszawa: 2000, s. 356.
  3. http://www.who.int/rabies/en/.
  4. http://www.who.int/rabies/about/en/.
  5. Encyklopedia Biologiczna. T. XI. Warszawa: 2000, s. 356.
  6. Popularna Encyklopedia Powszechna. T. 19: wxy. Kraków: Fogra Oficyna Wydawnicza, 1997, s. 302.
  7. WHO | Rabies. www.who.int. [dostęp 2015-07-02].
  8. Rodney E. Willoughby, Kelly S. Tieves, George M. Hoffman, Nancy S. Ghanayem i inni. Survival after Treatment of Rabies with Induction of Coma. „New England Journal of Medicine”. 352 (24), s. 2508-2514, June 16, 2005. DOI: 10.1056/NEJMoa050382. ISSN 0028-4793. PMID: 15958806. [dostęp 2015-07-02]. 
  9. Wyleczona z wścieklizny – Czasopisma – Onet.pl Portal wiedzy. portalwiedzy.onet.pl. [dostęp 2015-07-02].
  10. Milwaukee Protocol, version 4.0 (updated 9/13/2012) Protocol 1. Do not administer rabies vaccine or immunoglobulin to a patient. webcache.googleusercontent.com. [dostęp 2015-07-02].
  11. Angela Aramburo, Rodney E. Willoughby, Andrew W. Bollen, Carol A. Glaser i inni. Failure of the Milwaukee Protocol in a Child With Rabies. „Clinical Infectious Diseases”. 53 (6), s. 572-574, 09/15/2011. DOI: 10.1093/cid/cir483. ISSN 1058-4838. PMID: 21865193 (ang.). [dostęp 2015-07-02].