Wojna irlandzka

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Wojna irlandzka
Wojna Francji z Ligą Augsburską
Ilustracja
Bitwa nad Boyne pędzla Jana Wycka
Czas 12 marca 1689-3 października 1691
Miejsce Europa
Terytorium Irlandia
Wynik zwycięstwo Ligi, układ w Limerick
Strony konfliktu
Anglia
Zjednoczone Prowincje
Irlandcy Williamici
Irlandzcy jakobici
Francja
Dowódcy
Wilhelm III Orański
Fryderyk Schomberg
Godert de Ginkell
Jakub II Stuart
Richard Talbot
Antoine de Caumont
Patrick Sarsfield
Siły
44 000[1] 39 000[1]
Powstania Jakobitów

SzkocjaIrlandia171517191745

Wojna palatynacka oraz w jej ramach: Wojna irlandzka, Wojna króla Wilhelma

BantryCochemMoguncjaBonnWalcourtFleurusBeachy HeadBoyneQuebecStaffardaAughrimLeuzeBarfleur / La HougueNamurSteenkerkeNeerwindenMarsagliaLagosCamaretTerTexelDogger BankZatoka HudsonaCartagena (1697)

Wojna irlandzka 1689-1691 (ang. Williamite war in Ireland lub Jacobite war in Ireland, irl. Cogadh an Dá Rí - "wojna dwóch królów").

W roku 1688 parlament angielski zdetronizował katolickiego króla Jakuba II z dynastii Stuartów po czym obrał nowym królem Wilhelma Orańskiego. Po ucieczce Jakuba do Francji celem Wilhelma pozostało zdobycie władzy w Irlandii. W roku 1689 Jakub II wylądował w Irlandii gdzie na czele armii francusko-irlandzkiej wyruszył na północ zajętą przez siły protestantów. W tym samym roku Wilhelm Orański wysłał swoje siły na wyspę, gdzie osobiście dotarł w marcu 1690 r, po czym wyruszył przeciwko armii jakobitów. Dnia 12 lipca 1690 r. w bitwie nad Boyne Anglicy pokonali wojska Jakuba. Były król zagrożony okrążeniem ze strony kawalerii angielskiej zbiegł z pola bitwy i udał się do Francji. Jego armia nie została jednak całkowicie rozbita i w uporządkowanym szyku wycofała się kontynuując walkę do 1691 roku. Jakobici wspierani zbyt małymi funduszami z Francji przez Jakuba ulegli w końcu Anglikom dnia 12 lipca 1691 r. w bitwie pod Aughrim. Dnia 13 października 1691 roku w Limerick obie strony zawarły porozumienie, na mocy którego jakobitom umożliwiono emigrację do Francji.

Bibliografia[edytuj]

  1. David G. Chandler: Marlborough as Military Commander. Spellmount Ltd., 2003. ISBN 1-86227-195-X. (ang.)

Przypisy

  1. a b Chandler Marlborough as Military Commander, s.35