Woluta

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
Przykłady głowic w porządku jońskim. Według Julien David LeRoy, Les ruines plus beaux des monuments de la Grèce, Paris, 1758 (Plate XX)
Woluty w formie zwojów zdobiące kapitel kolumny
Szczyt o wykroju woluty
Szczyt ze spływami wolutowymi

Woluta, ślimacznica – element architektoniczny i motyw ornamentacyjny w formie spirali lub zwoju.

Występuje w głowicach kolumn w architekturze greckiej i rzymskiej (w porządku jońskim, korynckim i kompozytowym). Jako ozdoba występował w sztuce asyryjskiej, perskiej. W okresie renesansu i baroku, w budowlach wzorowanych na stylu antycznym. Woluta stanowi najważniejszy element esownicy.

Szczególnym przypadkiem ślimacznicy są spływy wolutowe[1][2] – boczne, dekorowane wolutą lub esownicą części szczytów budowli sakralnych – kościołów czy kaplic. Wprowadzenie spływów pozwalało na harmonijne połączenie węższej części górnej kondygnacji z szerszą kondygnacją przyziemia. Stosowane w późnym renesansie, szczególnie popularne w baroku.

WiktionaryPl nodesc.svg
Zobacz hasło woluta w Wikisłowniku
Wikimedia Commons

Przypisy

  1. Sztuka świata. Słownik terminów L-Ż. tom 18. Warszawa: Wydawnictwo Arkady, 2013, s. 339. ISBN 978-83-213-4727-1.
  2. Słownik terminologiczny sztuk pięknych. Warszawa: Wydawnictwo Naukowe PWN, 1996, s. 442. ISBN 83-01-12365-6.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]