Wróblewscy herbu Ślepowron

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Ślepowron, herb Wróblewskich

Wróblewski herbu Ślepowron – polski ród szlachecki pieczętujący się herbem Ślepowron, wywodzący się z północnego Mazowsza, Wilna, także tureckiego pochodzenia z Ordy Najmańskiej, będącej jednym z plemion imperium Dżyngis Chana (według herbarza Dziadulewicza). Herb Ślepowron poszczególnych wymienionych rodzin Wróblewskich różnił się szczegółami w swym wyglądzie.

  • Herb: Wróblewski I, herbu Ślepowron odmieniony – brak dostępu do opisu i wyglądu – linia mazowiecka z ziemi ciechanowskiej.
  • Herb: Wróblewski II, herbu Ślepowron odmieniony – linia mazowiecka z ziemi ciechanowskiej.

W polu błękitnym kruk czarny, trzymający w dziobie pierścień z rubinem, siedzący na łuku napiętym brązowym z tej samej barwy strzałą skierowaną do góry. Na hełmie korona szlachecka, w klejnocie trzy strusie pióra złote. Labry błękitne, podbicie barwy niewiadomej.

Nazwisko Wróblewski noszą też inne rodziny szlacheckie, pieczętujące się takimi herbami jak Lis, Gierałt, Jastrzębiec, Korwin, Krzywda, Lubicz, Roch II, Zabawa, Śleporod.

Historia[edytuj | edytuj kod]

Istniało kilka linii Wróblewskich herbu Ślepowron, gdzie herb różnił się szczegółami, a mianowicie linie: mazowiecka, wileńska, tatarska. Według herbarza Niesieckiego, Wróblewscy h. Ślepowron zamieszkiwali również dawne województwo płockie, podlaskie, a także mścisławskie.

Linia mazowiecka[edytuj | edytuj kod]

Linia mazowiecka wywodzi się z północnego Mazowsza, powiatu mławskiegogminy Radzanów oraz powiatu ciechanowskiego – gmina Gołymin Ośrodek.

Linia tatarsko-polska[edytuj | edytuj kod]

Linia tatarsko-polska wywodzi się z Ordy Najmańskiej, jednego z plemion Złotej Ordy, które wskutek rozkładu imperium i walk dynastycznych osiedliło się w Rzeczypospolitej. Orda Najmańska pod dowództwem Najman-bega (księcia Najmanów) brała udział w bitwie grunwaldzkiej. Według herbarza Dziadulewicza potomkowie linii tatarskiej osiedlili się w miejscowościach Sorok Tatary (Czterdziestu Tatarów) i Rudominy, znajdujących się w powiecie wileńskim, herbarz podaje, że jednym z ostatnich niechrześcijańskich przodków linii tatarskiej wyznania muzułmańskiego był mułła w Sorok Tatarach w XVI wieku, natomiast w XVIII i XIX wieku jeśli nie wymarli, byli już chrześcijanami.

Linia wileńska[edytuj | edytuj kod]

Linia wileńska, pieczętując się herbem Ślepowron odmienionym. Za protoplastę tej linii uznaje się Bazylego Łukasza de Ślepowron-Wróblewskiego. Początkowo Bazyli wraz z braćmi mieszkał w okolicach Kołomyi na Pokuciu, jednak z czasem Bazyli oraz jego potomkowie postanowili przenieść się do Wilna i jego okolic. Niektórzy z potomków tej linii zamieszkiwali centralną i południową Polskę, głownie w okolicach Krakowa i Łodzi.

Z tej gałęzi wywodzą się m.in.[1]:

Linia z Pokucia[edytuj | edytuj kod]

Linia z Pokucia wywodzi się od Józefa de Ślepowron-Wróblewskiego, który był bratem Bazylego, protoplasty linii wileńskiej. Józef mieszkał w okolicach Kołomyi na Pokuciu pod koniec XVIII wieku, a pierwszą osobą z tej rodziny, która się tam osiedliła, był ich przodek Łukasz Wróblewski herbu Ślepowron. Osiadł on tam w czasach wojen z Kozakami w połowie XVII w.

Potomkami Józefa de Ślepowron-Wróblewskiego byli tarnowianie – Walerian Wróblewski, profesor gimnazjalny, oraz jego córka, Wanda Wróblewska-Składzień, dr prawa UJ, mecenas, komendantka WSK AK Okr. Tarnów, porucznik AK.

Wróblewscy z Pokucia i Kołomyi wchodziła w związki małżeńskie z Owadowskimi, Raytarowskim, Marcinowskimi, Zaleskimi, Chrzanowskimi, Święcickimi, Piskozubami[2][3][4].

Potomkami Jana Wróblewskiego herbu Ślepowron był m.in. Stanisław Wróblewski, generał II RP, oraz Jan Karol Wróblewski, również generał II RP, urodzony w 1871 roku w Radowcach na Bukowinie.

Przypisy

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  1. Informacje na temat linii wileńskiej (pol.). [dostęp 2010-03-07].
  2. Paweł Chojnacki „Historia szaleństwa w wyniku anarchizmu – Augustyn Wróblewski 1866 – 1913 (?)” (pol.). [dostęp 2010-03-07].
  3. Linia Ciechanowska (pol.). [dostęp 2010-03-07].
  4. St. Dziadulewicz, Herbarz rodzin tatarskich w Polsce, Polski Antykwarjat Naukowy H. Wildera, Wilno 1929.