Współczynnik odbicia

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj

Współczynnik odbicia fali - stosunek natężenia fali odbitej do natężenia fali padającej

gdzie

– natężenie fali padającej,
– natężenie fali odbitej.

W optyce[edytuj]

Zależność od kąta padania[edytuj]

Współczynnik odbicia jest funkcją kąta padania i może zależeć też od długości fali. Dla światła zależność ta wynika ze wzorów Fresnela na współczynnik odbicia Fresnela RF. Dla polaryzacji prostopadłej do płaszczyzny padania zależność współczynnika odbicia od kąta padania wyraża wzór

gdzie

αkąt padania światła,
β – kąt załamania,
nwspółczynnik załamania a dokładniej względny współczynnik załamania ośrodka, od którego światło się odbija względem ośrodka, w którym światło rozchodzi się początkowo.

Dla polaryzacji równoległej do płaszczyzny padania

I ten wzór daje 0 dla kąta Brewstera.

Przy świetle padającym prostopadle do powierzchni[edytuj]

Dla światła padającego prostopadle do powierzchni, czyli dla światła o kącie padania równym 0 współczynnik odbicia zależy tylko od współczynnika załamania, a oba wzory redukują się do prostej postaci

Oznaczając bezwzględny współczynnik załamania pierwszego ośrodka przez np i bezwzględny współczynnik załamania ośrodka odbijającego przez no wzór ten można zapisać w postaci

Zobacz też[edytuj]

Bibliografia[edytuj]

  1. Jurgen R. Meyer-Arendt: Wstęp do optyki. Wyd. 1. Warszawa: Państwowe Wydawnictwo Naukowe, 1977.