Współczynnik odbicia

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania

Współczynnik odbicia fali – stosunek natężenia fali odbitej do natężenia fali padającej

gdzie:

– natężenie fali padającej,
– natężenie fali odbitej.


Współczynnik odbicia jest bezwymiarowy.

W optyce[edytuj | edytuj kod]

Definicja matematyczna[edytuj | edytuj kod]

Współczynnik odbicia mocy to stosunek strumienia promienistego odbitego do strumienia promienistego padającego:

gdzie:

strumień promienisty odbity przez daną powierzchnię (płaską, półkulistą),
– strumień promienisty padający na tę powierzchnię.

Oprócz energetycznego współczynnika odbicia mocy można spotkać też amplitudowy współczynnik odbicia (oznaczany małą literą ), który jest ilorazem zespolonej amplitudy pola elektrycznego fali odbijanej do takiej amplitudy fali padającej. Na nich definiuje się prawa sinusa i tangensa Fresnela. Współczynnik odbicia mocy jest zazwyczaj kwadratem amplitudowego współczynnika odbicia:

Zależność od kąta padania[edytuj | edytuj kod]

Współczynnik odbicia jest funkcją kąta padania i może zależeć też od długości fali. Dla światła zależność ta wynika ze wzorów Fresnela na współczynnik odbicia Fresnela Dla polaryzacji s prostopadłej do płaszczyzny padania zależność współczynnika odbicia od kąta padania wyraża wzór:

gdzie:

kąt padania światła,
– kąt załamania,
– względny współczynnik załamania drugiego ośrodka (od którego światło się odbija) względem ośrodka pierwszego (w którym światło rozchodzi się początkowo).

Dla polaryzacji równoległej do płaszczyzny padania współczynnik odbicia wynosi:

I ten wzór daje 0 dla kąta Brewstera (pod warunkiem n>1[1]).

Padanie normalne światła[edytuj | edytuj kod]

Dla światła padającego prostopadle do powierzchni, czyli dla światła o kącie padania równym 0 współczynnik odbicia zależy tylko od współczynnika załamania, a oba wzory redukują się do prostej postaci

Oznaczając bezwzględny współczynnik załamania pierwszego ośrodka przez i bezwzględny współczynnik załamania ośrodka odbijającego przez wzór ten można zapisać w postaci

Zobacz też[edytuj | edytuj kod]

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Lektury Bo Serneliusa, strona główna, patrz szczególnie Lecture 12 (ang.).

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Jurgen R. Meyer-Arendt: Wstęp do optyki. Wyd. 1. Warszawa: Państwowe Wydawnictwo Naukowe, 1977.