Niemieckojęzyczna Wspólnota Belgii

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Flaga Niemieckojęzycznej Wspólnoty Belgii
Wspólnoty Belgii – na granatowo zaznaczono niemieckojęzyczną
Siedziba Wspólnoty w Eupen

Niemieckojęzyczna Wspólnota Belgii (niem. Deutschsprachige Gemeinschaft Belgiens, w skrócie DG) – jedna z trzech oficjalnych wspólnot Belgii.

Obejmuje teren tak zwanych Wschodnich Kantonów, położonych przy granicy z Niemcami, o powierzchni 854 km², liczący około 75 000 mieszkańców, z których prawie 100% porozumiewa się w języku niemieckim.

Wschodnie Kantony były do 1920 częścią Rzeszy Niemieckiej (Nadrenii), ale zostały anektowane przez Belgię na mocy traktatu wersalskiego (ostatecznie w 1925 roku). Wkrótce Bruksela rozpoczęła tajne negocjacje z Republiką Weimarską w celu odkupienia przez Niemców tych terenów – 200 milionów marek w złocie miało poprawić sytuację budżetową Belgii. Pomysł ten nie doczekał się realizacji z powodu zdecydowanego sprzeciwu Francji[1].

Po dojściu Adolfa Hitlera do władzy również wśród belgijskich Niemców zaczęła zdobywać popularność ideologia nazistowska, a także coraz silniejsze były głosy wzywające do „powrotu do Ojczyzny”. W czasie II wojny światowej, w latach 1940–1945, tereny te ponownie znajdowały się w granicach Niemiec, zbrojnie zajęte przez Wehrmacht, lecz po wojnie pozostały przy Belgii. Nienaruszalność granic potwierdził niemiecko-belgijski traktat z 1956 roku.

Niemieckojęzyczna Wspólnota Belgii wchodzi w skład francuskojęzycznej Walonii. Pojawiają się plany przyznania jej szerszej autonomii, w rezultacie czego stałaby się czwartym regionem kraju. Od 1984 reprezentowana jest przez odrębną administrację z ministrem-prezydentem na czele.

Ministrowie-prezydenci[edytuj]

Miejscowości[edytuj]

Przypisy

Linki zewnętrzne[edytuj]