Wyżeł weimarski krótkowłosy

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Wyżeł weimarski krótkowłosy
Weimaraner wb.jpg
Wyżeł weimarski krótkowłosy
Inne nazwy Weimaraner, Weimaraner Vorstehhund, Weirman, Weimaraner Kurzhaarig
Kraj patronacki Niemcy
Kraj pochodzenia Niemcy[1]
Wymiary
Wysokość 56-65 (suki) cm,
59-70 (psy) cm
Masa 25-35 (suki) kg,
30-40 (psy) kg
Klasyfikacja
FCI Grupa VII, Sekcja 1,
nr wzorca 99
Wzorce rasy
FCI

Wyżeł weimarski krótkowłosy – jedna z ras psów, należąca do grupy wyżłów, zaklasyfikowana do sekcji wyżłów kontynentalnych w podsekcji psów w typie gończego. Typ wyżłowaty[2]. Podlega próbom pracy[1].

Rys historyczny[edytuj | edytuj kod]

Szare psy myśliwskie znane były w Niemczech co najmniej od 1630 roku. Psa w typie wyżła weimarskiego (maści srebrzystej, mającego bardzo zbliżone rozmiar i budowę) uwiecznił m.in. Antoon van Dyck na obrazie z roku 1631[3]. Do rozwoju rasy walnie przyczynił się w XIX wieku wielki książę Karol August Weimarski, który w celu poprawienia kroku, węchu i wytrzymałości pierwowzoru wyżła weimarskiego krzyżował go z pointerami, francuskimi psami gończymi i bloodhoundami. Tak powstał wszechstronny pies myśliwski, potrafiący zarówno wystawiać, tropić, jak i aportować zwierzynę. Pierwszy klub rasy powstał w roku 1897. Do 1929 roku hodowla tej rasy była rygorystycznie kontrolowana przez Klub Hodowców Wyżła Weimarskiego i nie zezwalano na jej hodowlę poza granicami Niemiec.

Wygląd[edytuj | edytuj kod]

Budowa[edytuj | edytuj kod]

  • głowa jest raczej długa, stop umiarkowanie zaznaczony, szczęki mocne
  • oczy są średniej wielkości, koloru od jasno- do ciemnobursztynowego, u szczeniąt błękitne; białka oczu niewidoczne
  • uszy są płaskie, szerokie i stosunkowo długie, sięgają mniej więcej kącika warg. Osadzone wysoko, zaokrąglone na końcach, pofałdowane. Gdy pies jest czujny i nasłuchuje, są zwrócone lekko do przodu
  • nos ciemnocielisty lub szary, duży, szeroki, z prostym grzbietem
  • tułów ma równą linię grzbietu, głęboką klatkę piersiową z szeroko rozstawionymi żebrami
  • kończyny są długie, proste, mocne dobrze umięśnione, ustawione równolegle i raczej wąsko. Łapy skierowane prosto do przodu, zwarte, zaokrąglone, z nieco dłuższymi środkowymi palcami
  • ogon osadzony nieco niżej niż u podobnych ras, mocny, dobrze owłosiony. Gdy pies jest w stanie spoczynku, ogon jest opuszczony, pies podekscytowany lub pracujący nosi go poziomo lub wyżej

Szata i umaszczenie[edytuj | edytuj kod]

Umaszczenie jest srebrnoszare, dopuszczalne mysioszare, białe znaczenia mogą występować wyłącznie jako małe znaczenia na piersi. Włos okrywowy może być cienki, nieco grubszy lub nawet szorstki. Istnieje także odmiana długowłosa wyżła weimarskiego, mniej popularna od wersji krótkowłosej. Długowłosy wyżeł ma sierść o długości 2,5 do 5 cm, z piórami z tyłu łap.

Zachowanie i charakter[edytuj | edytuj kod]

Wyżeł ten jest wierny, spokojny, inteligentny. Niekiedy samowolny, duża ciętość stwarza czasem problemy. Ma silny popęd łowiecki i źle znosi bezczynność. Wymaga konsekwentnego właściciela. Pies uczy się szybko, jest dominujący. Chętnie pływa, biega za piłką lub frisbee, lubi długie spacery, wykazuje dużą wytrzymałość.

Użytkowość[edytuj | edytuj kod]

Wyżeł weimarski krótkowłosy jest psem myśliwskim do polowań zarówno na dużą, jak i małą zwierzynę. Tropi wytrwale, ale bez nadmiernego zapału, ceni się jego węch. Pies nadaje się zwłaszcza do pracy po strzale (tropienia za farbą, aportowania postrzałka itd.). Pies ma przeciętne predyspozycje do stróżowania i obrony. Współcześnie jest także hodowany jako pies rodzinny, ale wymaga odpowiedniego prowadzenia, będzie posłuszny tylko przewodnikowi z autorytetem. Niepolecany dla rodzin z małymi dziećmi.

Zdrowie i pielęgnacja[edytuj | edytuj kod]

Dla wyżła weimarskiego najważniejszy jest ruch (minimum 70 min. dziennie). Jego mięśnie wymagają codziennych ćwiczeń, tj. spacerów, biegania. Nie zaleca się trzymania tego zwierzęcia w mniejszym mieszkaniu. Gubi niewiele włosa. Pies tej rasy powinien być czesany raz w tygodniu przez 10 minut. Najczęściej spotykane schorzenia to przepuklina pępkowa, dwurzędowość rzęs, wnętrostwo, dolegliwości skórne i mastocytoma. Jak wszystkie duże psy wyżły weimarskie są narażone na skręt żołądka, najczęściej prowadzący do śmierci. Długość życia: 10 do 12 lat.

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. a b Alain Fournier: Ilustrowana encyklopedia psów rasowych. s. 302.
  2. Rino Falappi: Czworonożni przyjaciele: rasy, pielęgnacja i hodowla psów. s. 145.
  3. Izabela Przeczek, Psy rasowe: pochodzenie, rasy, zachowania, str.325.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]