Wypowiedzenie

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj

Wypowiedzenie – komunikat językowy wyrażony zespołem wyrazów powiązanych logicznie i gramatycznie lub jednym wyrazem, wyodrębnionym prozodyjnie (mającym zamknięty kontur intonacyjny)[1].

Wypowiedzenia mogą być werbalne (z osobową formą czasownika, od łac. verbum – czasownik) lub niewerbalne (bez osobowej formy czasownika). Werbalnymi nazywamy zdania. Niewerbalne są to równoważniki zdań (gdzie można wprowadzić osobową formę czasownika), wykrzyknienia i zawiadomienia (w obu przypadkach niemożliwe jest wprowadzenie osobowej formy czasownika)[1].

Wypowiedzenia możemy podzielić na:

  • pojedyncze
  • złożone – co najmniej dwa wypowiedzenia.

Wypowiedzenia możemy zróżnicować też ze względu na to, że postawa mówiącego może być[2]:

  1. oznajmująca, neutralna,
  2. żądająca,
  3. pytająca.

Termin „wypowiedzenie” wprowadził do językoznawstwa Zenon Klemensiewicz.

Są cztery rodzaje zdań[3]:

  • oznajmujące,
  • rozkazujące,
  • wykrzyknikowe,
  • pytające.

Zobacz też[edytuj]

Przypisy

Bibliografia[edytuj]

  • Zenon Klemensiewicz: Zarys składni polskiej. Warszawa: Państwowe Wydawnictwo Naukowe, 1953.