Wysłuchanie publiczne

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Wysłuchanie publiczne poświęcone projektowi ustawy o petycjach w Senacie RP (2013)

Wysłuchanie publiczne (ang. public hearing) – jedna z form bezpośredniego udziału obywateli w stanowieniu prawa.

Publiczne wysłuchanie to umożliwienie dojścia do głosu obywateli (podczas tworzenia prawa), którzy uważają, że będą pod jurysdykcją proponowanego prawa lub uważają, że ich głos podniesie poziom debaty[1].

Publiczne wysłuchanie jest bardzo często mylone z konsultacjami społecznymi. Jednak pomiędzy konsultacjami społecznymi a publicznym wysłuchaniem występują znaczące różnice. W odróżnieniu od konsultacji społecznych, publiczne wysłuchanie jest proceduralnie zabezpieczone przed manipulacją. Główne zabezpieczenia to:

  1. jawność – swobodny wstęp zainteresowanych osób i organizacji, obecność mediów, udostępnienie protokołów
  2. równość praw – podczas publicznego wysłuchiwania znany ekspert, przyjaciel polityków oraz zwykły obywatel z ulicy mają te same prawa (n.p. czas wypowiedzi)
  3. szczegółowy protokół – dokumentuje przebieg dyskusji oraz zawiera informacje o osobach zabierających głos
  4. unormowane zasady – prowadzenia publicznego wysłuchania, które wiążą zarówno uczestników, jak i organizatorów publicznego wysłuchania
  5. sformułowanie wniosków – obowiązkiem prowadzącego publiczne wysłuchanie jest krótkie opisanie dyskusji i wynikających z niej wniosków.

Wysłuchanie publiczne w Polsce[edytuj | edytuj kod]

We współczesnej Polsce po raz pierwszy procedura public hearing została zastosowana w 2005 przez Ministerstwo Zdrowia i dotyczyła dyskusji nad pomysłem depenalizacji obrotu tzw. miękkimi narkotykami.

Od lipca 2013, zgodnie z uchwałą Senatu Rzeczypospolitej Polskiej z 20 czerwca 2013 r., wysłuchanie publiczne mogą również przeprowadzać komisje senackie (art. 80 ust. 1b Regulaminu Senatu)[2]. Pierwsze wysłuchanie publiczne w Senacie odbyło się 8 października 2013 r. i było poświęcone projektowi ustawy o petycjach[3].

Do początku 2017 r. odbyło się w Sejmie trzydzieści wysłuchań[4], w trzech czwartych wysłuchania dotyczą projektów rządowych lub prezydenckich:

W tym samym czasie (tj. do 11 kwietnia 2017) komisje Sejmowe odrzuciły 61 wniosków o wysłuchanie publiczne.

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Paweł Dobrowolski, Łukasz Gorywoda, Publiczne wysłuchanie. Kontrola stanowienia prawa przez obywateli, „Międzynarodowy Przegląd Polityczny” 1 (11) 2005.
  2. M.P. z 2013 r. poz. 558
  3. W Senacie odbyło się pierwsze wysłuchanie publiczne. senat.gov.pl, 8 października 2013. [dostęp 2013-10-22].
  4. Paweł Dobrowolski: Dekada publicznego wysłuchania w Polsce. Główne wnioski. Propozycje kierunku rozwoju.. Warszawa: Łódkaw Wolności, 2018, s. 183. ISBN ISBN 978-83-950975-1-5.

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]