Wyspa krystaliczna Goryczkowej

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Goryczkowa Czuba

Wyspa krystaliczna Goryczkowejczapka tektoniczna będąca płatem granodiorytów położonym w Tatrach Zachodnich na obszarze pomiędzy Beskidem na wschodzie a Kopą Kondracką na zachodzie. Jej nazwa pochodzi od Goryczkowej Czuby, położonej w centralnej części obszaru[1].

Wyspa krystaliczna – nazywana także „krą” – została oderwana od stropu trzonu krystalicznego Tatr podczas przesuwania się na północne płaszczowiny wierchowe Giewontu, położone ponad młodszymi skałami osadowymi. Jej obszar ma powierzchnię 10 km² i składa się w 4/5 z granitoidów, a w 1/5 ze skał metamorficznych[1].

Genezę wyspy krystalicznej Goryczkowej badał już ok. 1840 r. Ludwik Zejszner, obecna koncepcja płaszczowinowej budowy Tatr wykrystalizowała się w 1903 r. po dyskusji Viktora Uhliga i Maurice'a Lugeona[1].

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. a b c Józef Nyka: Tatry polskie. Przewodnik. Wyd. XV. Latchorzew: Trawers, 2007, s. 175. ISBN 978-83-60078-04-4.