Zasada ograniczonego zaufania

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj

Zasada ograniczonego zaufania – zasada stanowiąca, że zarówno każdy uczestnik ruchu drogowego, jak też inna osoba znajdująca się na drodze oraz w jej otoczeniu, ma prawo liczyć, że inni uczestnicy ruchu przestrzegają przepisów ruchu drogowego, chyba że aktualne zachowanie uczestnika stanowi uzasadnione podejrzenie do odmiennego jego zachowania[1].

Można zakładać przestrzeganie przepisów przez innego współuczestnika ruchu, chyba że jego zachowanie wskazuje na coś innego[2]. Sygnałem do utraty zaufania i zwiększenia ostrożności mogą być wszelkie okoliczności (także atmosferyczne jak mokra droga). Okolicznością, która każe uczestnikowi ruchu wzmóc poziom ostrożności, a więc ograniczyć zaufanie, jest m.in. obecność dzieci na drodze lub poboczu bez opieki dorosłych[3]. Sama w sobie obecność dzieci nie prowadzi do obowiązku utraty zachowania. Liczy się przede wszystkim ocena całokształtu zachowania dzieci, która może wskazywać na możliwość naruszenia zasad ruchu drogowego[4].

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Art. 4 ustawy – Prawo o ruchu drogowym (tekst jedn. Dz.U. z 2017 r. poz. 1260).
  2. Orzeczenie Sądu Najwyższego z 6 czerwca 1962, sygn. Rw 589/62.
  3. Orzeczenie Sądu Najwyższego, sygn. III K 1143/57.
  4. Postanowienie Sądu Najwyższego z 10 sierpnia 2005, sygn. III KK 323/04.

Zobacz też[edytuj | edytuj kod]