Zawojowanie

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj

Debelacja (łac. debellatio, „zawojowanie”)[1] – całkowite zajęcie terytorium państwa i przejęcie kontroli nad nim w drodze zbrojnej; pozbawienie dotychczasowego suwerena władzy zwierzchniej.

Współcześnie zawojowanie jest zakazane przez prawo międzynarodowe, członkowie społeczności międzynarodowej (przede wszystkim państwa) są zobowiązani do nieuznawania skutków prawnych zawojowania terytorium przez państwo-agresora.

Regulamin wojny z 1899 i 1907 w dziale III O władzy wojennej na terytorium państwa nieprzyjacielskiego (art. 42 - 56) traktuje okupanta wyłącznie jako przejściowego administratora zajętych ziem, nakazując mu przestrzegać z wyjątkiem bezwzględnych przeszkód prawo obowiązujące w danym kraju.

Nakaz pokojowego rozstrzygania sporów międzynarodowych proklamowany przez Pakt Ligi Narodów a następnie pakt Brianda-Kellogga implikuje zakaz podboju (p. doktryna Stimsona).

Karta Narodów Zjednoczonych w art. 1.1 do celów Organizacji zalicza utrzymanie międzynarodowego pokoju i bezpieczeństwa, tłumienie aktów agresji i innych naruszeń pokoju, łagodzenie i załatwianie w drodze pokojowej, według zasad sprawiedliwości i prawa międzynarodowego sporów lub sytuacji mogących prowadzić do naruszenia pokoju. Art. 2.3 nakazuje by członkowie Organizacji rozwiązywali swe spory międzynarodowe środkami pokojowymi w taki sposób, by nie dopuścić do zagrożenia międzynarodowego pokoju i bezpieczeństwa oraz sprawiedliwości. Art. 2.4 zabrania stosowania groźby lub użycia siły przeciwko całości terytorialnej lub niepodległości któregokolwiek państwa.

Integralność terytorialną państw nakazuje zachować Akt końcowy Konferencji Bezpieczeństwa i Współpracy w Europie w punkcie 4.

Zobacz też[edytuj | edytuj kod]

Przypisy