Zbroja pełna

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Części pełnej zbroi płytowej:
1. Hełm
2. Obojczyk
3. Naramiennik
4. Opacha
5. Napierśnik
6. Nałokcica
7. Fartuch
8. Zarękawie
9. Taszka
10. Rękawica
11. Nabiodrek
12. Nakolannik
13. Nagolennica
14. Trzewik

Zbroja pełna – wieloelementowy rodzaj zbroi, chroniący całe ciało żołnierza, mocowane za pomocą rzemyków ze sprzączkami lub zatrzasków (grzybki, haczyki itp.). Występowała jako pancerz kolczy lub zbroja płytowa[1][2].

Budowa pełnej zbroi płytowej[edytuj | edytuj kod]

Typowa zbroja płytowa składała się z: hełmu, kirysu (czyli osłony tułowia zbudowanej z napierśnika z przodu oraz naplecznika z tyłu), naręczaków (zbudowanych z zarękawi, nałokcic, opach i naramienników), tarczek opachowych, obojczyka, rękawic, nabiodrków, nakolanników, nagolenników oraz trzewików[1][2].

Zbroje pełne w średniowieczu[edytuj | edytuj kod]

Produkcja pełnej zbroi płytowej, dzieliła się na dwa główne nurty ze względu na cechy konstrukcyjno-estetyczne i miejsce wyrobu. oddziaływały one na produkcję uzbrojenia w pozostałych częściach Europy. Były to:

  • zbroje północnowłoskie (tzw. mediolańskie) - ośrodkiem produkcji był przede wszystkim Mediolan, oprócz niego także Wenecja, Brescia i Mantua. Tamtejsze wyroby cechowały się przewagą linii łagodnych, gładkich płaszczyzn oraz skłonnościami do asymetrii.
  • zbroje niemieckie - zwane częściej gotyckimi. Nurt zaczął się wyodrębniać w drugiej połowie XVw. w warsztatach południowoniemieckich (szczególnie w Augsburgu, Norymberdze i Landshut). Zbroje te miały wydłużone kontury, smukłą sylwetkę i były bogato żłobkowane (kanelowane).

Pewnego typu syntezą obu nurtów były tzw. zbroje maksymiliańskie.

Przypisy

  1. a b Michał Gradowski, Zdzisław Żygulski: Słownik uzbrojenia historycznego. Warszawa: PWN, 2010, s. 118. ISBN 978-83-01-16260-3.
  2. a b Michéle Byam: Broń i zbroje. Wyd. III. Warszawa: Arkady, 1991, s. 26-29. ISBN 83-213-3754-0.