Zdolność rozdzielcza

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj

Zdolność rozdzielcza – w optyce przydatność określonego przyrządu optycznego do obserwacji obiektów o określonej odległości kątowej. Im większa jest zdolność rozdzielcza, tym bliższe sobie punkty są obserwowane jako odrębne, a nie jako pojedyncza plama. Jednym z kryteriów określania zdolności rozdzielczej jest kryterium Rayleigha:

.

Zdolność rozdzielcza wiąże się ze zjawiskiem dyfrakcji (ugięcia fali). Od zdolności rozdzielczej zależy rozdzielczość danego urządzenia (monitora, skanera czy drukarki). Ułamek w wyżej podanym wzorze jest wartością kąta, pod jakim obserwowany jest dany obiekt.

Dla siatki dyfrakcyjnej otrzymuje się wzór:

,

gdzie:

– długość fali,
– rząd dyfrakcji (numer prążka/plamki),
– liczba szczelin siatki dyfrakcyjnej,
– stała siatki dyfrakcyjnej,
– szerokość czynna siatki.

Czynnikiem ograniczającym zdolność rozdzielczą nawet doskonałych przyrządów optycznych są głównie efekty dyfrakcyjne, które powodują rozmycie obrazu punktu (plamka Airy'ego).

Zobacz też[edytuj]

Rozdzielczość kątowa