Zdzisław Łapiński (historyk literatury)

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj

Zdzisław Łapiński (ur. 30 listopada 1930 w Wilnie) – polski historyk i teoretyk literatury, w latach PRL uczestnik inicjatyw niezależnych.

Życiorys[edytuj]

W 1955 ukończył studia polonistyczne na Katolickim Uniwersytecie Lubelskim, po ukończeniu studiów pracował jako bibliotekarz, w latach 1963-1971 był pracownikiem naukowym Uniwersytetu Warszawskiego. W 1971 obronił pracę doktorską. Od 1971 pracował w Instytucie Badań Literackich PAN. W 1975 podpisał List 59 przeciwko zmianom w Konstytucji PRL, od 1979 był wykładowcą, a od 1980 członkiem Towarzystwa Kursów Naukowych. W 1983 habilitował się. W tym samym roku należał do założycieli pisma "Studia Norwidiana" i był członkiem jego redakcji. W 1990 został członkiem redakcji pisma "Teksty Drugie". W 1992 otrzymał tytuł profesorski. Od 1993 był członkiem Komitetu Nauk o Literaturze Polskiej Akademii Nauk.

Jest członkiem Stowarzyszenia Pisarzy Polskich.

Twórczość[edytuj]

  • Norwid (1971)
  • Między polityką a metafizyką (o poezji Czesława Miłosza) (1980)
  • Ja, Ferdydurke; Gombrowicza świat interakcji (1985)
  • Jak współżyć z socrealizmem: szkice nie na temat (1988)
  • Ja, Ferdydurke (1997)
  • Słownik realizmu socjalistycznego (2004) - redaktor razem z Wojciechem Tomasikiem

Bibliografia[edytuj]

  • Literatura polska XX wieku. Przewodnik encyklopedyczny. Tom 2, wyd. PWN, Warszawa 2003, s. 586
  • Ryszard Terlecki Uniwersytet Latający i Towarzystwo Kursów Naukowych 1977-1981, wyd. Instytut Europejskich Studiów Społecznych w Rzeszowie, Kraków-Rzeszów, 2000, według indeksu