Ziemia Księżniczki Elżbiety

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj

Ziemia Księżniczki Elżbiety[1] – region Antarktydy Wschodniej pomiędzy Ziemią Mac Robertsona a Ziemią Wilhelma II.

Do Ziemi Księżniczki Elżbiety należą dwa obszary wybrzeża, Wybrzeże Ingrid Christensen oraz Wybrzeże Leopolda i Astrid. Ziemia ta została odkryta i nazwana przez Douglasa Mawsona z drugiej brytyjsko-australijsko-nowozelandzkiej ekspedycji BANZARE. Nazwa upamiętnia księżniczkę Elżbietę, późniejszą królową Wielkiej Brytanii. Na Ziemi Księżniczki Elżbiety leży oaza Vestfold, obszar wybrzeża wolny od lodu, w której usytuowana została australijska stacja polarna Davis[2] i oaza Larsemann Hills mieszcząca kilka stacji, m.in. rosyjską stację Progress.

Zobacz też[edytuj]

Przypisy[edytuj]

  1. Nazwa polska według KSNG: Antarktyka. „Nazewnictwo geograficzne Świata”. 8, s. 21, 2006. Główny Urząd Geodezji i Kartografii. Komisja Standaryzacji Nazw Geograficznych poza Granicami Rzeczypospolitej Polskiej. 
  2. Davis: a brief history (ang.). Australian Antarctic Division. [dostęp 2015-03-20].