Zimna Dziura w Strzeblu

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
(Przekierowano z Zimna Dziura)
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Zimna Dziura w Strzeblu
Ilustracja
Otwór wejściowy
Państwo  Polska
Województwo  małopolskie
Położenie Beskid Wyspowy
Szczebel
Właściciel Skarb Państwa
(Lasy Państwowe)
Długość 25[1] m
Głębokość 5[1] m
Deniwelacja 5 m[1]
Wysokość otworów 655[1] m n.p.m.
Data odkrycia znana od dawna
Kod K.Bw-01.01
Położenie na mapie województwa małopolskiego
Mapa lokalizacyjna województwa małopolskiego
Zimna Dziura w Strzeblu
Zimna Dziura w Strzeblu
Położenie na mapie Polski
Mapa lokalizacyjna Polski
Zimna Dziura w Strzeblu
Zimna Dziura w Strzeblu
Ziemia49°42′09″N 20°00′15″E/49,702500 20,004167

Zimna Dziura w Strzeblu[1] (znana także jako Grota Lodowa lub Jaskinia w Lubniu[1]) – jaskinia w Beskidzie Wyspowym, na północnym stoku Szczebla (Strzebla). Znajduje się na obszarze Lasów Państwowych. Jest jaskinią osuwiskową, powstałą w piaskowcu magurskim. Położona jest przy szlaku turystycznym z Lubnia do Kasinki Małej i jest łatwo dostępna dla turystów. Znajduje się na wysokości 655 m n.p.m.

Opis jaskini[edytuj | edytuj kod]

Otwór wejściowy jaskini ma rozmiary 3 × 4 m. Pochyłe wejście prowadzi do komory głównej o długości do 6 m i szerokości do 3 m. Dno tej komory znajduje się na głębokości ok. 5 m. Od komory tej prowadzą jeszcze 3 boczne, ciasne szczeliny. Długość korytarzy (w większości trudno dostępnych) wynosi około 25 metrów.

Piaskowcowe łupki w stropie komory głównej
Otwór jednej ze szczelin

W jaskini panuje temperatura niższa o kilka lub kilkanaście stopni od temperatury na zewnątrz. Zdarzają się lata, że lód zalega w jaskini do okresu lata kalendarzowego. Np. w czerwcu 1931 r. napotkano w jaskini znaczne jeszcze ilości lodu. Niska temperatura w jaskini spowodowana jest jej ukształtowaniem. Brak przewiewu i kształt jaskini (opadający, od wejścia w kierunku końca jaskini) sprzyja zaleganiu zimnego powietrza. Wymiana powietrza z otoczeniem zachodzi (na większą skalę) wtedy, kiedy na zewnątrz jest zimniej niż w jaskini. Wówczas zimne powietrze opada do jaskini, ochładzając ją.

Podpisy w końcowej sali wskazują, że jaskinia była znana już w 1863 r. W 1835 r. był w niej znany geolog Ludwik Zejszner. Po raz pierwszy opisał ją Gotfryd Ossowski w 1882 r. (pod nazwą Jaskinia w Lubniu). Miejscowej ludności znana była od dawna, o czym świadczy legenda, według której dziewczyna poszukująca wypasanego byka, który oddzielił się od stada, weszła za nim do jaskini. Byk zlizywał sól z dużego koryta. Jacyś ludzie pozwolili jej nabrać do tobołka pieniędzy, ale zakazano jej oglądania się. Dziewczyna jednak wychodząc z jaskini nie wytrzymała i obejrzała się. W tym momencie skarb zniknął, urwało jej piętę, a byk już nie odnalazł się.

Szlak turystyczny[edytuj | edytuj kod]

szlak turystyczny czarny – z Lubnia obok Zimnej Dziury przez Mały Szczebel i Szczebel do Kasinki Małej. Czas dojścia z Lubnia do jaskini wynosi ok. 1 godz.

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. a b c d e f Zimna Dziura w Strzeblu. W: Jaskinie Polski [on-line]. Państwowy Instytut Geologiczny – Państwowy Instytut Badawczy. [dostęp 2017-08-24].

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]