Znachor

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Znachorka, leczenie kobiet z napadami w 1914 roku
Ziola lecznicze 1948 (76666677)

Znachor – („ten, kto zna”[1]) osoba bez wykształcenia medycznego, zajmująca się leczeniem ludzi[2]. Znachorstwo jest często związane z zabobonami, stosuje się w nim metody irracjonalne, praktyki rytualne i magiczne, które są rozpowszechnione wśród plemion prymitywnych, ale także sporadycznie spotykane jeszcze w społeczeństwach cywilizowanych[3]. Wiedzę znachor otrzymywał od wykształconych poprzedników i znawców ludowej medycyny. Medyczna wiedza ludowa oparta była i jest, na korzystaniu z naturalnych właściwości leczniczych przyrody. Jej główny dział stanowi ziołolecznictwo stosowane od wieków[4]. W czasach dawnych szczególnie doszukiwano się przyczyn nadprzyrodzonych i w sposób nadprzyrodzony starano się im zaradzić. Dopiero lata 50. i 60. XX w. zmieniły sytuację, ponieważ na terenach wiejskich pojawili się lekarze[4]. W XIX wieku, natomiast na Białorusi za wspólników diabelskich uważano zarówno czarowników, wiedźmy, jak i znachorów[1]. Ludzie często uważali, że znachorzy są przedstawicielami zła, mają kontakty z diabłem, posługują się nadprzyrodzonymi mocami oraz specjalistami od odczarowań[1].

Zobacz też[edytuj | edytuj kod]

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. a b c Ewelina Sadanowicz, Szeptuchy jako specyficzne zjawisko znachorskie pogranicza na Podlasiu.
  2. znachor.html. - definicja, synonimy, przykłady użycia, sjp.pwn.pl [dostęp 2021-06-15] (pol.).
  3. znachorstwo, [w:] Encyklopedia PWN [online] [dostęp 2021-06-11].
  4. a b https://modr.pl/kultura-obyczaje-folklor/strona/znachorzy-czy-dzisiaj-istnieja.

Star of life.svg Przeczytaj ostrzeżenie dotyczące informacji medycznych i pokrewnych zamieszczonych w Wikipedii.