Wiedźma

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj

Wiedźma – wiedźmy to w dawnych wierzeniach istoty półdemoniczne (istoty pośrednie między demonami a ludźmi), pozostające w ścisłym związku z ludźmi lub ich duszami[1][2][3]. Według dawnych wierzeń ludowych i w baśniach wiedźma to kobieta mająca związek ze złymi mocami, czarownica, zła wróżka[4]. W języku potocznym wiedźma to pogardliwe określenie kobiety złej i brzydkiej (także jako wyzwisko)[4].

We współczesnej kulturze uważa się, że w przedchrześcijańskich słowiańskich społecznościach była to kobieta posiadająca wiedzę, związaną z ziołolecznictwem, medycyną i przyrodą. Osoba szanowana przez społeczeństwo, zwracano się do niej po rady. Pierwotnie w kulturach słowiańskich wiedźmę nazywano wiedma lub widma. Wiedźma posiadająca zdolności lub cechy magiczne nazywana była ciotą.[potrzebny przypis]

Pierwotnie, prawdopodobnie aż do połowy IX wieku na terenach wschodnich słowiańszczyzny, owo określenie nie było pejoratywne[potrzebny przypis]. W wyniku ekspansji chrześcijaństwa i piętnowania rytuałów ludowych i pogańskich zwyczaj gromadzenia i przechowywania wiedzy przez osoby w wybranych rodach uległ zapomnieniu. Wiedźmy oskarżano o czary, dlatego obecnie wiedźma często utożsamiana jest z czarownicą.

Współcześnie wciąż można spotkać kobiety parające się zielarstwem we wschodniej Polsce, jak również wywodzące się z tradycji prawosławnej nazywane szeptunkami, inaczej zamawiaczkami.[potrzebny przypis].

Zobacz też[edytuj]

Przypisy

  1. Moszyński Kazimierz, Kultura ludowa Słowian, cz. II. Kultura duchowa. Kraków 1934, reprint Warszawa 2010 ​ISBN 978-83-61889-38-0​ (strona: 604)
  2. Szyjewski Andrzej, Religia Słowian, Wyd. WAM, Kraków 2003, ​ISBN 83-7318-205-5​, strony: 203, 205.
  3. Demonologia ludów słowiańskich [1]
  4. a b Mały słownik języka polskiego (PWN, Warszawa 1969, wydanie z 1989 r . ​ISBN 83-01-08786-2​)

Bibliografia[edytuj]

  • Wrzesiński Szymon – Wspólniczki szatana. Czarownice na ziemiach polskich, Egros, Warszawa 2006.