Zygmunt Lasocki (chemik)

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Zygmunt Lasocki
Kraj działania  Polska
Data i miejsce urodzenia 16 listopada 1921
Dzierzbia k. Kolna
Data i miejsce śmierci 5 grudnia 1993
Łódź
Profesor nauk chemicznych
Specjalność: chemia polimerów
Alma Mater Politechnika Łódzka
Doktorat 1960
Profesura 1980
Polska Akademia Nauk
Status członek korespondent
Uczelnia Politechnika Łódzka
Odznaczenia
Krzyż Oficerski Orderu Odrodzenia Polski

Zygmunt Lasocki (ur. 16 listopada 1921 w Dzierzbi k. Kolna, zm. 5 grudnia 1993 w Łodzi) – polski chemik-organik, profesor Politechniki Łódzkiej.

W 1950 ukończył studia na Wydziale Chemicznym Politechniki Łódzkiej. Pracę rozpoczął w 1949 roku w Katedrze Technologii Organicznej. W 1960 roku uzyskał stopień naukowy doktora, w 1974 tytuł profesora nadzwyczajnego, a w 1980 – profesora zwyczajnego. w 1973 roku został członkiem korespondentem Polskiej Akademii Nauk.

Jego działalność naukowo obejmowała badania w dziedzinie związków i krzemoorganicznych polimerów termoodpornych, procesów silikonowania. Jako pierwszy na świecie zbadał kinetykę i mechanizm polikondensacji siloksanów, na której oparta jest technologia silikonów. Dorobek naukowy obejmuje ponad 100 publikacji, monografie i patenty. Wypromował 13 doktorów.

Był prodziekanem Wydziału Chemicznego Politechniki Łódzkiej, a także współorganizatorem, a później sekretarzem naukowym Oddziału PAN w Łodzi.

Bibliografia[edytuj]

  • Ewa Chojnacka, Zbigniew Piotrowski, Ryszard Przybylski (red.): Profesorowie Politechniki Łódzkiej 1945–2005. Łódź: Wydawnictwo Politechniki Łódzkiej, 2006, s. 143.

Linki zewnętrzne[edytuj]