Łomografia
Z Wikipedii
Łomografia (lomografia) – powstały na początku lat 90. XX w. w Wiedniu nurt w fotografii polegający na użyciu starych, analogowych aparatów kompaktowych, przeważnie produkcji radzieckiej[1]. Nazwa nurtu pochodzi od nazwy radzieckiej fabryki Łomo, głównego producenta sprzętu wykorzystywanego w tej gałęzi fotografii. Liczebność nurtu ocenia się na 500 000 osób[1].
Spis treści |
[edytuj] Historia
Nurt zrodził się na początku lat dziewięćdziesiątych, podczas wycieczki austriackich studentów do Pragi. Odkryli oni w jednym z komisów radziecki aparat fotograficzny. Po wywołaniu zdjęć, stwierdzili, że odznaczają się zupełnie inną, nieprzystającą do współczesności jakością i walorami artystycznymi[2]. Łomografia szybko przerodziła się w nurt, którym fascynuje się wielu artystów, w tym np. Robert Redford[2].
[edytuj] Istota nurtu
Zdjęcia tworzone w duchu lomo wyróżniają się dowolną tematyką oraz charakterystyczną estetyką obrazu, wynikającą z niskiej jakości sprzętu fotograficznego. Ruch łomograficzny kieruje się dziesięcioma zasadami[2]:
- Gdziekolwiek idziesz, weź Łomo ze sobą;
- Rób zdjęcia o każdej porze dnia i nocy;
- Łomo stanowi część Twojego życia;
- „Pstrykaj z biodra”;
- Fotografuj przedmioty z jak najmniejszej odległości;
- Nie myśl!;
- Bądź szybki!;
- Przed naciśnięciem spustu nigdy nie wiesz, co znajdzie się na zdjęciu;
- Po naciśnięciu spustu też nie będziesz tego wiedział;
- Nie przejmuj się zasadami i konwenansami obowiązującymi w tradycyjnej fotografii.
Przypisy
- ↑ 1,0 1,1 O lomografii (pol.). [dostęp 6 czerwca 2009].
- ↑ 2,0 2,1 2,2 Lomografia, Lomography, Łomografia... (pol.). [dostęp 6 czerwca 2009].
- ↑ All Smenas (ang.). [dostęp 6 czerwca 2009].
