Ślub (dramat)

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj

Ślub – utwór dramatyczny Witolda Gombrowicza.

Gombrowicz napisał Ślub w 1946, w trakcie pobytu w Argentynie. Utwór został opublikowany, wraz z powieścią Trans-Atlantyk w 1953 przez paryski Instytut Literacki. Jest on jednym z trzech (obok Operetki i Iwony, księżniczki Burgunda) scenicznych utworów Gombrowicza.

Opis fabuły[edytuj | edytuj kod]

Bohater, jeszcze młody mężczyzna, snuje się ze swym chłystkowatym kolegą po okolicy. Trafiają do gospody prowadzonej przez jego rodziców. Tutaj rozpoczyna się sadomasochistyczna wojna psychologiczna pomiędzy światem młodych i starych, pomiędzy byciem sobą a sztucznością. Zmieniają się maski, gęby i pupy. Utwór ma klimat oniryczny i tajemniczy. Bohaterowie są jakby zahipnotyzowani sobą oraz sztucznością siebie samych. Zetknięcie świata ojcowizny i synczyzny wytwarza nową groteskową jakość. Ludzie jawią się jako marionetki na scenie życia, szukające swej własnej tożsamości. Autor zadaje pytania: kim jednak jesteśmy, skoro ciągle gramy, skoro ktoś ciągle gra wobec nas, skoro cały świat jest wielką błazenadą? "Ślub" to dramat formy ludzkiej, która nie potrafi znaleźć własnego, autentycznego oblicza. Wedle utworu jesteśmy czymś na podobieństwo tanich aktorów w codziennym teatrze życia. Gramy raz króla, raz błazna, ale nie wiemy naprawdę kim jesteśmy. W "Ślubie" autor powraca do dychotomii 'ojczyzny – synczyzny' zaprezentowanej wyraźnie w "Trans-Atlantyku". Jest on też konsekwentną kontynuacją dyskursu pisarza nad właściwościami "ja" i literacką transpozycją nurtów filozoficznych temu poświęconych. Nawet użycie bogatego i rubasznego, lub wręcz wulgarnego języka, którym opisuje skomplikowane intelektualno-filozoficzne zagadnienia jest świadomym i realizowanym wedle żelaznej zasady chwytem artystycznym. Wielu reżyserów uznaje "Ślub" za świetną kompozycję sceniczną[1].

Wybrane inscenizacje[edytuj | edytuj kod]

Przypisy

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Gombrowicz emigrantów: na podstawie ankiety Michała Chmielowca w londyńskich "Wiadomościach". Toruń: Uniwersytet Mikołaja Kopernika, 2006. ISBN 83-231-2040-4.

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]