Abraham Janssens
Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Abraham Janssens (ur. ok. 1575 w Antwerpii, zm. w 1632 tamże) – flamandzki malarz okresu baroku.
W latach 1584-1585 terminował u Jana Snellincka, w 1598 w Rzymie był uczniem holenderskiego artysty Willema van Nieulandta. Około 1620 powrócił do Antwerpii, gdzie został mistrzem cechu św. Łukasza.
Malował obrazy mitologiczne, historyczne, religijne i alegoryczne. Współpracował z Fransem Snydersem i pejzażystą Janem Wildensem. Jego uczniami byli Gerard Seghers i Theodoor Rombouts.
Wybrane dzieła [edytuj]
- Ceres, Bachus i Wenus (po 1601) – Sibiu, National Brukenthal Museum,
- Św. Łukasz malujący Madonnę (1603) – Mechelen, Katedra,
- Herkules, Pan i Omfale - 1607, deska 148 x 189 , Statens Museum voor Kunst
- Skalda i Antwerpia (1609) – Antwerpia, Koninklijk Museum voor Schone Kunsten,
- Ecce Homo (1612-13) – Warszawa, Muzeum Pałacu w Wilanowie,
- Opłakiwanie Chrystusa (ok. 1624) – Warszawa, Muzeum Narodowe,
- Diana i Kallisto – Budapeszt, Muzeum Sztuk Pięknych,
- Odpoczywająca Diana – Kassel, Staatliche Museen,
- Olimp – Monachium, Stara Pinakoteka,
- Wenus i Adonis – Wiedeń, Kunsthistrisches Museum.
Bibliografia [edytuj]
- Malarstwo flamandzkie doby Rubensa, van Dycka i Jordaensa 1608-1678, red. Antoni Ziemba, Warszawa: Muzeum Narodowe, 2007. ISBN 978-83-7100-801-6.
