Alfred Cole

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
Boxing pictogram.svg Alfred Rudolph Cole
{{{nazwa}}}
Pseudonim Ice
Data i miejsce urodzenia 21 kwietnia 1964
Spring Valley
Obywatelstwo  Stany Zjednoczone
Styl walki praworęczny
Kategoria wagowa ciężka
Bilans walk zawodowych
Liczba walk 54
Zwycięstwa 35
Przez nokauty 16
Porażki 16
Remisy 3

Alfred Cole (ur 21 kwietnia 1964 Spring Valley), amerykański bokser, były mistrz świata federacji IBF w wadze junior ciężkiej.

Profesjonalna kariera[edytuj | edytuj kod]

Na zawodowych ringach zadebiutował 25 marca 1989 pokonując Lorenzo Thomasa przez techniczny nokaut w trzeciej rundzie. Swoją pierwszą porażkę poniósł 13 grudnia 1990 roku przegrywając z Leonem Taylorem przez niejednogłośną decyzję. Trzy miesiące później 8 marca 1991 doszło do pojedynku rewanżowego w którym Cole pokonał Taylora jednogłośnie na punkty zdobywając pas USBA wagi junior ciężkiej. 9 maja 1991 w pierwszej obronie zdobytego pasa pokonał na punkty przyszłego mistrza WBA Nate Millera, był to pierwszy pojedynek pomiędzy tymi pięściarzami.

Mistrzostwo świata[edytuj | edytuj kod]

Po stoczeniu trzech zwycięskich pojedynków 30 lipca 1992 pokonał Jamesa Warringa zdobywając mistrzostwo federacji IBF[1]. W swojej pierwszej obronie 28 lutego 1993 wygrał na punkty z przyszłym mistrzem IBF Uliahem Grantem. W kolejnej udanej obronie pokonał byłego mistrza świata Glenna McCrory, dodatkowo pretendent był dwukrotnie liczony w szóstej rundzie. Po tym pojedynku McCrory zakończył karierę[2]. Swój pas skutecznie obronił jeszcze pokonując Vincenta Boulware (TKO5), ponownie Nate Millera (UD12) oraz znów z Uliahem Grantem (UD12) po której zrezygnował z pasa mistrzowskiego i zmienił kategorię wagową na wyższą.

Waga ciężka[edytuj | edytuj kod]

W wadze ciężkiej zadebiutował 12 stycznia 1996 roku przegrywając jednak wysoko na punkty z Timem Witherspoonem, dziesięć miesięcy później znokautował w pierwszej rundzie Matthew Charlestona. 20 czerwca 1997 przegrał przez RTD w dziesiątej rundzie z niepokonanym wówczas Michaelem Grantem[3]. Po dwóch dotkliwych porażkach miał krótki okres sukcesów pokonując Carlosa Monroe oraz nokautując w trzeciej rundzie Derricka Roddy oraz 8 grudnia 1997 remisując z niepokonanym Kirkiem Johnsonem któremu jednak uległ w rewanżu trzy miesiące później od której kariera Alfreda Cola zaczęła podupadać również przez porażki z Corrie Sandersem oraz Jameel McCline. 22 czerwca 2002 pojawił się okres dobrej passy wygrywając z niepokonanym Vincentem Maddalone , remisując z Jeremy Williamsem oraz pokonując Davida Izona jednakże późniejsze porażki punktowe z Lance Whitakerem[4], Hasimem Rahmanem oraz porażka 3 marca 2005 przez techniczny nokaut z Sułtanem Ibragimowem[5] sprawiły że postanowił zakończyć karierę. Na ring powrócił 5 września 2008 wygrywając niejednogłośnie na punkty z Joey Abellem, jednakże rok później 4 września 2009 po porażce punktowej z Timurem Ibragimowem[6] postanowił definitywnie zakończyć karierę. Po dwóch latach zmienił zdanie i powrócił na ring 3 września 2011 gdzie jego przeciwnikiem był Danny Williams któremu uległ przez niejednogłośną decyzją[7].

Przypisy

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]

Poprzednik
James Warring
Mistrz świata wagi junior ciężkiej IBF
30 lipca 1992 - 24 czerwca 1996
(zwakatował)
Następca
Adolpho Washington