Autochrom

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Jeden z pierwszych polskich autochromów wykonano w Krakowie w 1912 roku.
Fotografia z okresu I wojny światowej wykonana techniką autochromu

Autochrom lub autochrome – proces otrzymywania fotografii barwnych na płytach szklanych w postaci diapozytywów. Pionierem techniki autochromowej był Louis Ducos du Hauron z Francji, a jego wynalazek wprowadzili do produkcji w roku 1907 bracia Lumière[1].

Przy zastosowaniu metody autochromu początkowo nie było możliwe uzyskanie barwnych fotografii na papierze a jedynie podczas projekcji. Na początku XX wieku rozpoczęto wydawanie pierwszych albumów z kolorowymi fotografiami a nie jak dawniej z malowanymi czarno-białymi zdjęciami. Pierwszą polską książką z fotografiami kolorowymi wykonanymi w technice autochromu jest Malownicza Polska Tadeusza Rzący z 1910 r.

W autochromie szklana płytka pokryta była barwną mozaiką mikroskopijnych ziarenek skrobi ziemniaczanej w kolorach pomarańczowym, zielonym i fioletowym a całość pokryta była emulsją panchromatyczną do fotografii czarno-białej. Podczas ekspozycji światło przenikało przez różnokolorowe ziarenka a po wywołaniu do pozytywu powstawał barwny obraz w naturalnych kolorach. Jedyną wadą była konieczność stosunkowo długiego, 2-3 sekundowego czasu naświetlania płyt autochromowych.

Przypisy

  1. Mathieu Hautemulle: Shedding Light on the Autochrome (ang.). W: CNRS international magazine [on-line]. [dostęp 2015-05-26].

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]