Bitwa o Stony Point

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
Bitwa o Stony Point
Wojna o niepodległość Stanów Zjednoczonych
Battle of Stony Point.jpg
Atak na brytyjskie umocnienia
Czas 16 lipca 1779
Miejsce New Jersey
Terytorium Prowincja Nowy Jork
Przyczyna utrzymywanie przez Brytyjczyków fortów na Hudson Highlands
Wynik zwycięstwo amerykańskie
Strony konfliktu
US flag 13 stars – Betsy Ross.svg Stany Zjednoczone Amerykanie Królestwo Wielkiej Brytanii Wielka Brytania
Dowódcy
Anthony Wayne/Charles Lee Henry Johnson
Siły
1500 800
Straty
98 zabitych i rannych 94 zabitych i rannych
Wojna o niepodległość Stanów Zjednoczonych

masakra bostońska - kampania bostońska - kampania nowojorska - Quebec - Valcour - Pelham - Bound Brook - Fort Ticonderoga - Fort Hook - Oriskany - Saratoga - Camden - Savannah - Cowpens - Ushant - Yorktown - Chesapeake

Bitwa pod Stoney Point – potyczka stoczona podczas wojny o niepodległość Stanów Zjednoczonych.

Przed bitwą[edytuj | edytuj kod]

Siły brytyjskie: Pod koniec maja 1779 roku generał Henry Clinton wysłał żołnierzy na północ z zamiarem zaatakowania Amerykanów. 1 czerwca Brytyjczycy zaczęli się okopywać w Stoney Point. Stoney Point był garnizonem 17 pułku piechoty, który został później wsparty przez 71 pułk grenadierów. Brytyjczykami dowodził Henry Johnson.

Siły amerykańskie: Amerykanami dowodził generał Anthony Wayne, zebrano siły 1500 żołnierzy Armii Kontynentalnej. Siły amerykańskie stworzyły korpus z różnych jednostek piechoty z regimentów z Virginii, Massachusetts, Północnej Karoliny i Pensylwanii. Według XVIII-wiecznych reguł 1500 ludzi to za mało, żeby przeprowadzić atak, ale dowódcy amerykańscy zauważyli fatalny błąd w umocnieniach Stoney Point, lukę, którą Amerykanie wykorzystali i właśnie tam zaatakowali z zaskoczenia.

Bitwa[edytuj | edytuj kod]

Bitwa rozpoczęła się od skoordynowanego ataku piechoty Armii Kontynentalnej o północy, która była podzielona na kolumny atakujące. Był to atak z zaskoczenia. Doszło do walki na bagnety o ufortyfikowane pozycje brytyjskie. Po kilku minutach walki kolumna Wayne'a przebiła się przez pierwsze umocnienia brytyjskie. Druga kolumna pod dowództwem Butlera przebiła się w tym samym czasie, odcinając 17 pułk piechoty. W starciu ranny był Anthony Wayne, który został uderzony w głowę. Co najdziwniejsze walki trwały tylko pół godziny, głównie dzięki elementowi zaskoczenia.

Siły w tym starciu wynosiły 1500 żołnierzy Armii Kontynentalnej i 750 brytyjskich obrońców fortu. Straty po stronie Amerykanów wynosiły mniej więcej 100 zabitych i rannych, straty brytyjskie to również około 100 zabitych i rannych żołnierzy żołnierzy i ponad 500 wziętych do niewoli.

Starcie było decydującym zwycięstwem w koloniach północnych, ponieważ była to ostatnia większa potyczka, co poprawiło wiarę Kolonistów w zwycięstwo.

Zobacz też[edytuj | edytuj kod]