Bluenose
| Bluenose | |
 |
|
| Data wodowania | 26 marca 1921 |
| Data zatonięcia | 28 stycznia 1946 |
| Bandera |  Kanada |
| Port macierzysty | Lunenburg |
| Wyporność | 284 T |
| Liczba członków załogi | 22 |
| Długość całkowita (L) | 49 m |
| Długość linii wodnej | 34 m |
| Szerokość (B) | 8 m |
| Zanurzenie (D) | 5 m |
Bluenose − kanadyjski dwumasztowy szkuner rybacki i regatowy z okresu dwudziestolecia wojennego. W latach 1921−1938 żaglowiec i jego szyper, Angus Walters, byli niepokonani w kanadyjsko-amerykańskich regatach dla statków rybackich o International Fishermen's Cup, stając się jednym z symboli Nowej Szkocji, uwiecznionym na znaczku pocztowym, monetach oraz samochodowych tablicach rejestracyjnych. Sprzedany w 1942 roku jako kabotażowiec do Indii Zachodnich, rozbił się i zatonął na rafie u wybrzeży Haiti w styczniu 1946 roku. Na podstawie jego planów zbudowano współczesną replikę "Bluenose II" z 1963 roku, która jest własnością prowincji Nowa Szkocja jako "pomnik pod żaglami".
Spis treści |
Historia [edytuj]
"Bluenose" został zbudowany według planów Williama Jamesa Roué'a w Lunenburgu w Nowej Szkocji na przełomie lat 1920 i 1921. Zwodowano go 26 marca 1921 roku, a jego matką chrzestną była Audrey Marie Smith. Linie teoretyczne kadłuba zaprojektowano z myślą o regatowym wykorzystaniu żaglowca, przy zachowaniu jego podstawowej funkcji: statku rybackiego. W tym czasie ważną imprezą sportową dla armatorów i załóg szkunerów rybackich wschodniego wybrzeża Stanów Zjednoczonych i Kanady były regaty o International Fishermen's Cup, organizowane dorocznie po zakończeniu sezonu połowowego i rozgrywane, wzorem regat o Puchar Ameryki, na zasadzie match racingu. W 1920 roku, w pierwszych regatach, puchar zdobył amerykański szkuner "Esperanto", zwyciężając kanadyjską "Delawanę" i zadaniem "Bluenose" było odzyskać trofeum dla Nowej Szkocji.
Pod koniec 1921 roku kanadyjski szkuner, dowodzony przez Angusa Waltersa, zwyciężył, na wodach w pobliżu Gloucester, amerykańską "Elsie". Przez kolejnych 17 sezonów, aż do 1938 roku, nieprzerwanie bronił pucharu, zwyciężając wszystkich kanadyjskich i amerykańskich konkurentów. Jednocześnie był, co było jednym z warunków uczestnictwa w regatach, wykorzystywany jako jednostka rybacka. Reprezentował również Kanadę, między innymi podczas wystawy światowej w Chicago w 1933 roku i srebrnego jubileuszu króla Jerzego V dwa lata później.
Wybuch II wojny światowej przerwał zarówno połowy na Grand Banks, jak i rozgrywanie zawodów. W ciągu kolejnych lat szkunery rybackie stały się jednostkami zbędnymi, a ich utrzymanie było zbyt drogie. W 1942 roku "Bluenose" został sprzedany do Indii Zachodnich, gdzie obsługiwał żeglugę kabotażową. 28 stycznia 1946 roku wszedł na rafę u wybrzeża Haiti i zatonął.
Upamiętnienie [edytuj]
W 1929 roku poczta kanadyjska wyemitowała znaczek pocztowy z wizerunkiem "Bluenose". Osiem lat później przedstawienie rybackiego szkunera, oparte na wyglądzie słynnego żaglowca, znalazło się na rewersie monety dziesięciocentowej (dime). Rysunek "Bluenose" jest symbolem graficznym na samochodowych tablicach rejestracyjnych w Nowej Szkocji. W latach 80. kanadyjska poczta jeszcze dwukrotnie przeprowadzała emisję znaczków portretujących szkuner.
W 1955 roku Angus Walters i "Bluenose" weszli do Canadian Sports Hall of Fame. Osiem lat później, również w Lunenburgu, został zbudowany szkuner "Bluenose II", oparty na oryginalnych planach Williama Jamesa Roué'a. Początkowo wykorzystywany w celach marketingowych, został zakupiony przez władze Nowej Szkocji za symbolicznego dolara i używany jako pływający pomnik i symbol prowincji.
Bibliografia [edytuj]
- Keith McLaren: A Race for Real Sailors: The Bluenose and the International Fishermen's Cup, 1920−1938. Vancouver: 2006. ISBN 978-1-55365-161-1.
- Damian Zapała: Szkuner "Bluenose". "Modelarstwo Okrętowe". 19 (6/2008). ISSN 1895-2216.
