Breaking Benjamin

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
Breaking Benjamin
Breaking Benjamin Live.jpg
Rok założenia 1998
Pochodzenie Stany Zjednoczone Wilkes-Barre, Pensylwania, Stany Zjednoczone
Gatunek rock, metal alternatywny
Wytwórnia płytowa Hollywood Records
Obecni członkowie
Benjamin Burnley
Aaron Fink
Mark Klepaski
Chad Szeliga
Byli członkowie
Jeremy Hummel
Jonathan Price
BC Vaught
Kevin Soffera
Galeria zdjęć w Wikimedia Commons Galeria zdjęć w Wikimedia Commons
Strona internetowa

Breaking Benjaminamerykańska grupa rockowa z Wilkes-Barre w Pensylwanii.

Historia[edytuj | edytuj kod]

Utworzona w 1998 roku przez wokalistę Bena Burnleya i perkusistę Jeremy'ego Hummela, grupa Breaking Benjamin szybko znalazła sobie lokalnych fanów. W 1999 grupa zmieniła tymczasowo nazwę na Plan 9. Pod koniec roku 2000, po wielu zmianach, grupa zmieniła z powrotem nazwę na "Breaking Benjamin". Do zespołu dołączyło wtedy dwóch przyjaciół Burnley'a, Aaron Fink (gitarzysta) oraz Mark James Klepaski (basista), którzy opuścili swoją dotychczasową kapelę Lifter. Kapela ta zwróciła na siebie uwagę z racji wygranej w konkursie MTV na granie coverów, co zaowocowało kontraktem z Universal Records.

Grupa podpisała kontrakt z Hollywood Records w 2001 po sukcesie niezależnie wydanego EP, które sprzedało się w liczbie 2000 sztuk. Hollywood Records wypuściło ich pełnometrażowy debiut, album Saturate, 27 sierpnia 2002 roku. Pierwszy singel z albumu, Polyamorous, był dość często słyszany w lokalnych stacjach radiowych, lecz nie wszedł do "głównych" fali, słuchanych przez miliony ludzi. Teledysk do singla został wypuszczony w dwóch wersjach: tradycyjnej, kręconej wraz z artystami oraz za pomocą gry komputerowej Run Like Hell. Obydwa wideoklipy można zobaczyć w serwisie YouTube. Kolejne single, "Medicate" oraz "Skin", były również wypuszczone w Saturate, ale wypadły nieco gorzej i nie trafiały tak często na antenę.

Breaking Benjamin wydali ich drugi album, We Are Not Alone (Nie jesteśmy sami) 29 czerwca 2004 roku. Zawierał on przewodni singel "So Cold", który zajął drugie miejsce na liście przebojów United States Billboard Mainstream Rock Chart. Nakręcono do niego dwa teledyski, z czego jeden stał się materiałem reklamowym dla filmu Hellboy. Komercyjny sukces piosenki "So Cold" doprowadził album do statusu Platynowego pod koniec 2005 roku. Wydano z niego jako single również utwory "Sooner or Later" oraz ponownie nagrany "Rain", który był dostępny na późniejszych wydaniach albumu. O ile starsza wersja płyty doprowadziła grupę na drugie miejsce listy przebojów rockowych i zawierała klipy, o tyle późniejsza nie była tak chętnie grana na antenach stacji radiowych i nie doczekała się żadnego teledysku. W 2004 roku grupa wydała EP So Cold. Zawierał on utwór "So Cold" (wersję akustyczną), "Breakdown" oraz "Away" jak i studyjne nagranie "Blow Me Away", piosenki, która została wykorzystana w soundtracku gry Halo 2, a także Lady Bug, utwór będący wczesnym ulubieńcem grupy. Utwór "Firefly" został wykorzystany w grach komputerowych WWE Wrestlemania 21, WWE Day of Reckoning, oraz WWE SmackDown! vs. Raw.

We wrześniu 2004 roku perkusista i współzałożyciel Breaking Benjamin, Jeremy Hummel, został zwolniony z obowiązków w grupie. 28 września 2005 roku Hummel złożył pozew pozostałym członkom Breaking Benjamin, tak samo jak menagerom, oznajmiając, że nie zapłacono mu za współautorstwo tekstów. Adwokat Hummela zażądał 8 milionów dolarów jako zadośćuczynienie. 25 października 2006 roku została opublikowana wiadomość na oficjalnej stronie artystów, że oni i Hummel doszli do porozumienia w procesie. Zastąpił go Chad Szeliga, dawny perkusista grupy Switched.

9 sierpnia 2005 roku ukazał się album Killer Queen: A Tribute to Queen na którym znajduje się 16 coverów grupy Queen nagranych przez różnych wykonawców. Można na nim znaleźć m.in. Who Wants To Live Forever wykonany właśnie przez Breaking Benjamin.

Grupa wydała ich trzeci album zatytułowany Phobia 8 kwietnia 2006 roku, który zadebiutował jako numer dwa na liście USBMRC. Pierwszy singel, "The Diary of Jane" został wydany w Internecie 22 maja 2006, a 6 czerwca 2006 w radiu. Premiera w serwisie Yahoo! Music miała miejsce 21 czerwca. Utwór osiągnął drugie miejsce na liście USBMRC. Ben Burley w stacji radiowej RockLine podkreślił, że Phobia została napisana po to, aby każdy kolejny utwór mógł zostać wydany jako singel. Na oficjalnej stronie zespołu ogłoszono ostatnio, że następnym singlem będzie utwór "Breath".

W połowie 2006 grupa zaczęła 4 trasę koncertową, uderzając głównie we wschodnią stronę Stanów Zjednoczonych, w tym Ohio Valley i wkrótce wyrusza na zachód, wciąż wspierając album Phobia. Kilka koncertów było odwołanych albo zamienionych w krótkie pokazy Breaking Benjamin z racji konfliktów w rozkładach.

Pod koniec lipca 2009 producent David Bendeth ogłosił, że pierwszy singiel z nowego albumu Dear Agony pt. I Will Now Bow będzie miał premierę w radiu 17 sierpnia 2009 a na iTunes będzie go można kupić od 1 września. Na początku sierpnia zespół podał datę wydania albumu, 29 września 2009.

Utwór I Will Not Bow ostatecznie pojawił się na MySpace zespołu 11 sierpnia o godzinie 20:00 (02:00 czasu polskiego) i jest pierwszym singlem z albumu Dear Agony.

Od sierpnia 2011 roku w związku ze sporem o nową wersję utworu "Blow me away" zespół przestał grać. Burnley wyrzucił z zespołu dwóch gitarzystów - Fink i Klepaski.

Członkowie[edytuj | edytuj kod]

Obecni[edytuj | edytuj kod]

Byli[edytuj | edytuj kod]

Czasowi[edytuj | edytuj kod]

Dyskografia[edytuj | edytuj kod]

Albumy[edytuj | edytuj kod]

Kompilacje[edytuj | edytuj kod]

EP[edytuj | edytuj kod]

Single[edytuj | edytuj kod]

Rok Singel Pozycje na listach przebojów Album
USA (Billboard Hot 100) USA (Mainstream Rock Tracks) USA (Modern Rock Tracks) USAe (Pop 100) USA (Hot Digital Songs)
2002 „Polyamorous” 19 31 Saturate
2003 „Skin” 24 37 Saturate
„Medicate” 28 44 Saturate
2004 „So Cold” 76 2 3 We Are Not Alone
2005 „Sooner or Later” 99 2 7 We Are Not Alone
„Rain” 23 39 We Are Not Alone
2006 „The Diary of Jane” 50 2 4 46 34 Phobia
2007 „Breath” 84 1 3 Phobia
„Until the End” Phobia
2009 „I Will Not Bow” 40 1 18 Dear Agony
2010 „Give Me a Sign” 97 6 Dear Agony
„Lights Out” 9 Dear Agony

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]