Breneka

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania

Breneka albo Brenneke – popularna nazwa ciężkich pocisków monolitycznych przystosowanych do wystrzeliwywania z broni gładkolufowej zaprojektowanych w 1898. Nazwa wywodzi się od twórcy, niemieckiego konstruktora broni i amunicji Wilhelma Brenneke (18651951). Firma Brenneke, zarządzana przez rodzinę wynalazcy, istnieje do dziś.

Konstrukcja[edytuj | edytuj kod]

Nabój typu Brenneke

Pociski odlane są najczęściej z ołowiu i nie posiadają płaszcza z innego metalu. Skośne bruzdy na ściankach pocisku Brenneke ułatwiają jego przejście przez czok lufy (zwężenie lufy) w myśliwskiej broni śrutowej. Żebra pomiędzy bruzdami zostają w czoku spłaszczone, zmniejszając kaliber pocisku (a zatem i tarcie) i umożliwiając mu opuszczenie lufy. Dość powszechne przekonanie[potrzebne źródło], że celem bruzd jest nadanie brenece obrotu w czasie lotu i poprawienie w ten sposób celności strzału, jest niesłuszne.

Przeznaczenie[edytuj | edytuj kod]

Podstawowym przeznaczeniem pocisków Brenneke jest polowanie na dzika lub inną grubą zwierzynę, mimo że ze względu na swoją konstrukcję jest to pocisk stosunkowo mało precyzyjny i stosowany do strzelania na krótkich dystansach (do ok. 40 m). Do niemalejącej wśród myśliwych popularności breneki[potrzebne źródło] przyczynia się jej wysoki współczynnik TKO (obalający) i przystępna cena.

Pociski tego typu mają także zastosowanie militarne, np. do odstrzeliwania zawiasów w drzwiach (w większości wypadków mylny jest pogląd, iż strzela się w zamek, gdyż drzwi mogą być dodatkowo zabezpieczone zasuwą bądź nawet łańcuchem). Ponadto używa się ich w niektórych krajach jako ładunek strzelb policyjnych przy tłumieniu zamieszek ulicznych, co przy średnich dystansach (z powodu stosunkowej nieforemności – spłaszczony czubek – prędkość jest bardzo szybko wytracana) pozwala zastąpić groźniejszy w skutkach karabin. Z drugiej strony, ze względu na dużą masę tego pocisku (a zatem i pęd) po jego wystrzeleniu, trafienie nim niesie duże prawdopodobieństwo wystąpienia poważnych obrażeń wewnętrznych (pocisk jest pełny i nie deformuje się łatwo po uderzeniu w cel, więc ma o wiele większą zdolność penetracji).

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Anatol Szyrkowiec: Wszystko o broni myśliwskiej. Warszawa: Wydawnictwo Bellona, 1993. ISBN 83-11-08222-7.

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]