Broń gładkolufowa
Broń gładkolufowa - rodzaj broni palnej, w której przewód lufy pozbawiony jest gwintowania, nadającego pociskom ruch obrotowy.
Lufy z gładkościennym przewodem posiadają obecnie najnowsze działa bezodrzutowe, armaty czołgowe, granatniki, pistolety sygnałowe, broń myśliwska śrutowa i większość moździerzy. W pociskach wystrzeliwanych z tej broni do stabilizacji stosuje się brzechwy, które umieszczone są zazwyczaj w tylnej części pocisku. Długość ich nie jest ograniczona warunkami stabilizacyjno-wytrzymałościowymi dlatego też można wystrzeliwać pociski o długości znacznie przekraczającej 5 kalibrów. Pociski te charakteryzują się dużym współczynnikiem obciążenia poprzecznego więc mają dużą skuteczność działania uderzeniowego do których możemy zaliczyć pociski przeciwpancerne podkalibrowe z elementem rażącym w postaci długiego rdzenia. Stosowane są również pociski których konstrukcja wymaga wydłużenia (kumulacyjne z dodatkowym napędem rakietowym).
Ręczna broń gładkolufowa kalibru 37 mm z gumowymi kulami wykorzystywana jest do tłumienia zamieszek.
[edytuj] Zobacz też
[edytuj] Bibliografia
- Andrzej Ciepliński, Ryszard Woźniak: Encyklopedia współczesnej broni palnej (od połowy XIX wieku). Warszawa: Wydawnictwo WiS, 1994. ISBN 83-86028-01-7.
