Chesapeake Bay retriever
| Chesapeake Bay Retriever | |
 Chesapeake Bay retriever |
|
| Kraj patronacki | USA |
| Wymiary | |
| Wysokość | psy 58-66 cm, suki 53-61 cm |
| Masa | ok. 30 kg |
| Klasyfikacja | |
| FCI | Grupa VIII, Sekcja 1, nr wzorca 263 |
| AKC | Sporting |
| ANKC | Grupa 3 (Gundogs) |
| CKC | Grupa 1 - Sporting Dogs |
| KC(UK) | Gundog |
| NZKC | Gundog |
| UKC | Grupa 4 - Gun Dog |
| Wzorce rasy | |
| FCI • AKC • ANKC • CKC • KC(UK) • NZKC • UKC | |
 Galeria zdjęć w Wikimedia Commons |
|
Chesapeake Bay Retriever - jedna z ras psów, należąca do grupy psów aportujących, płochaczy i psów dowodnych. Zaklasyfikowana jest do sekcji psów aportujących. Typ wyżłowaty[1].
Spis treści |
[edytuj] Rys historyczny
Pochodzi z rejonu zatoki Chesapeake leżącej na wschodnim wybrzeżu USA. Przodkami rasy była para szczeniąt uratowana z rozbitego statku[2].
[edytuj] Wygląd
Szata jest szorstka, krótka, z gęstym wełnianym podszerstkiem. Umaszczenie występuje od żółtobrązowego do ciemnobrązowego.
[edytuj] Użytkowość
Chesapeake Bay Retriever pełni funkcje psa myśliwskiego lub psa towarzyszącego
[edytuj] Zachowanie i charakter
Chesapeake Bay Retrievery są przyjacielskie, inteligentne, posłuszne, czujne i energiczne. Lubią pływać. Z natury bywają uparte i niezależne, ale dobrze wyszkolone są zdyscyplinowane. Zawsze chętne do pracy, choć nie tak łatwe do ułożenia jak labradory. Rekompensują to ogromnym zapałem, z jakim wykonują wszelkie polecenia. Potrzebują bliskiego kontaktu z rodziną. Wobec obcych powściągliwe. Sprawdzają się w roli psa stróżującego. Bywają agresywne wobec obcych psów.
[edytuj] Zdrowie i pielęgnacja
Psy tej rasy potrzebują dużo ruchu. Zdarzają się problemy z dysplazją stawu biodrowego i dziedziczne choroby oczu[3].
Pielęgnacja sierści u psów wystawowych i nie wystawowych tej rasy jest podobna i wymaga odpowiednich narzędzi do trymowania, wyczesywania, degażowania oraz masowania sierści. Oczy i uszy wymagają regularnej kontroli i w razie potrzeby delikatnego oczyszczania. Systematyczna praca pielęgnacyjna pomaga uzyskać kontrolę nad zachowaniem psa podczas wyczesywania i pozwoli uniknąć sytuacji, kiedy nie pozwala zająć się niektórymi partiami ciała i zmusza do ich ominięcia.
Jest kilka miejsc u psów sportowych, gdzie martwy włos ma tendencję do utrzymywania się: przód barków oraz przód przednich i tylnych łap.
Przypisy
[edytuj] Bibliografia
- Eva Maria Krämer: Rasy psów. Warszawa: Oficyna Wydawnicza MULTICO, 1998, s. 250. ISBN 83-7073-122-8.
- Ammy Marder, Debra Horwitz: Nasz pies. Poradnik dla właścicieli psów. Warszawa: Książka i Wiedza, 1999. ISBN 83-05-13030-4.
- Rino Falappi: Czworonożni przyjaciele: rasy, pielęgnacja i hodowla psów. Warszawa: Dom Wydawniczy "Bellona", 2001. ISBN 83-11-09354-7.
