Chesapeake Bay retriever

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
Chesapeake Bay Retriever
Chesapeakebayretriever01-l.jpg
Chesapeake Bay retriever
Kraj patronacki USA
Kraj pochodzenia USA[1]
Wymiary
Wysokość psy 58-66 cm,
suki 53-61 cm
Masa ok. 30 kg
Klasyfikacja
FCI Grupa VIII, Sekcja 1,
nr wzorca 263
AKC Sporting
ANKC Grupa 3 (Gundogs)
CKC Grupa 1 - Sporting Dogs
KC(UK) Gundog
NZKC Gundog
UKC Grupa 4 - Gun Dog
Wzorce rasy
FCI AKC ANKC CKC KC(UK) NZKC UKC
Galeria zdjęć w Wikimedia Commons Galeria zdjęć w Wikimedia Commons

Chesapeake Bay Retriever – jedna z ras psów, należąca do grupy psów aportujących, płochaczy i psów dowodnych. Zaklasyfikowana jest do sekcji psów aportujących. Typ wyżłowaty[2]. Podlega próbom pracy[1].

Rys historyczny[edytuj | edytuj kod]

Pochodzi z rejonu zatoki Chesapeake leżącej na wschodnim wybrzeżu USA. Przodkami rasy była para szczeniąt uratowana z rozbitego statku[3].

Wygląd[edytuj | edytuj kod]

Szata jest szorstka, krótka, z gęstym wełnianym podszerstkiem. Umaszczenie występuje od żółtobrązowego do ciemnobrązowego.

Użytkowość[edytuj | edytuj kod]

Chesapeake Bay Retriever pełni funkcje psa myśliwskiego lub psa towarzyszącego

Zachowanie i charakter[edytuj | edytuj kod]

Chesapeake Bay Retrievery są przyjacielskie, inteligentne, posłuszne, czujne i energiczne. Lubią pływać. Z natury bywają uparte i niezależne, ale dobrze wyszkolone są zdyscyplinowane. Zawsze chętne do pracy, choć nie tak łatwe do ułożenia jak labradory. Rekompensują to ogromnym zapałem, z jakim wykonują wszelkie polecenia. Potrzebują bliskiego kontaktu z rodziną. Wobec obcych powściągliwe. Sprawdzają się w roli psa stróżującego. Bywają agresywne wobec obcych psów.[potrzebne źródło]

Zdrowie i pielęgnacja[edytuj | edytuj kod]

Psy tej rasy potrzebują dużo ruchu. Zdarzają się problemy z dysplazją stawu biodrowego i dziedziczne choroby oczu[4].

Pielęgnacja sierści u psów wystawowych i nie wystawowych tej rasy jest podobna i wymaga odpowiednich narzędzi do trymowania, wyczesywania, degażowania oraz masowania sierści. Oczy i uszy wymagają regularnej kontroli i w razie potrzeby delikatnego oczyszczania. Systematyczna praca pielęgnacyjna pomaga uzyskać kontrolę nad zachowaniem psa podczas wyczesywania i pozwoli uniknąć sytuacji, kiedy nie pozwala zająć się niektórymi partiami ciała i zmusza do ich ominięcia.

Jest kilka miejsc u psów sportowych, gdzie martwy włos ma tendencję do utrzymywania się: przód barków oraz przód przednich i tylnych łap.

Przypisy

  1. 1,0 1,1 Alain Fournier: Ilustrowana encyklopedia psów rasowych. s. 312.
  2. Rino Falappi: Czworonożni przyjaciele: rasy, pielęgnacja i hodowla psów. s. 157.
  3. Ammy Marder, Debra Horwitz: Nasz pies. s. 112.
  4. Ammy Marder, Debra Horwitz: Nasz pies. Poradnik dla właścicieli psów. s. 112.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Rino Falappi: Czworonożni przyjaciele: rasy, pielęgnacja i hodowla psów. Warszawa: Dom Wydawniczy "Bellona", 2001. ISBN 83-11-09354-7.
  • Alain Fournier: Ilustrowana encyklopedia psów rasowych. Warszawa: Carta Blanca. Grupa Wydawnicza PWN, 2012. ISBN 978-83-7705-179-5.
  • Eva Maria Krämer: Rasy psów. Warszawa: Oficyna Wydawnicza MULTICO, 1998, s. 250. ISBN 83-7073-122-8.
  • Ammy Marder, Debra Horwitz: Nasz pies. Poradnik dla właścicieli psów. Warszawa: Książka i Wiedza, 1999. ISBN 83-05-13030-4.