Cihuacoatl

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania

Cihuacoatl (nah. "kobieta wąż") lub Chihucoatl – w azteckiej mitologii jedna z wielu bogiń płodności i ziemi. Bogini-matka, często utożsamiana z Tlazolteotl lub Coatlicue. Niekiedy kojarzona także z bóstwem ziemi Quilaztli. Uważano ją za opiekunkę zmarłych niemowląt i porodów oraz patronkę azteckiego miasta Culhuacan. Wierzono także iż podarowała ludziom narzędzia – pas tragarski i motykę.

Cihuacoatl przedstawiana była zwykle jako młoda kobieta z dzieckiem na ręku, choć czasami wyobrażano ją jako kobietę-wojownika w zbroi i ze strzałami w ręku – narodziny dziecka u Indian środkowoamerykańskich czasami porównywano z walką, dlatego zdarzało się iż kobiecie zmarłej w czasie porodu oddawano cześć jak poległemu w walce wojownikowi. Tytuł Cihuacoatl w państwie Azteków przysługiwał także najwyższemu kapłanowi, który był pod względem hierarchii drugą osobą po królu.

Mitologiczny przekaz głosi iż Cihuacoatl pomogła Quetzalcoatlowi w stworzeniu pierwszych ludzi macehuales, po powstaniu Słońca Ruchu (Nahui Ollin), czyli piątej epoki świata. Quetzalcoatl sprowadził z krainy podziemi Mictlanu kości ludzi i gdy Cihuacoatl zmełła je na proch, ofiarował własną krew aby powołać ich do życia. Opisuje to zdarzenie indiański dokument Annales de Cuauhtitlan, spisywany w języku nahuatl w latach 1519-1570 n.e.:

Ale potem udał się w głąb,

zagarnął drogocenne kości [...]

Wtedy przybyła ta,

która zwie się Quilaztli,

a która jest Cihuacoatl,

i zmełła je,

i włożyła do drogocennego naczynia,

Quetzalcoatl zrosił je wtedy własną krwią.

I bogowie: [...] uczynili pokutę i rzekli:

"Och, bogowie, narodzili się macehuales

(ci stworzeni dzięki pokucie Quetzalcoatla)"

Albowiem za nas uczynili pokutę (bogowie).[1]

Zobacz też[edytuj | edytuj kod]

Przypisy

  1. Fragment tekstu został przełożony przez przez p. Marię Sten, pochodzi z książki Dawni Meksykanie autorstwa Miguel Leon Portilla, Wydawnictwo Literackie Kraków, 1976 r. (tytuł oryg. Los antiguos mexicanos a traves de sus cronicas y cantares, Fondo de Cultura Economica, 1972 r.).