Collobrières

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
Collobrières
Herb
Herb gminy Collobrières
Place de la Libération (Plac Wyzwolenia)
Place de la Libération (Plac Wyzwolenia)
Państwo  Francja
Region Prowansja-Alpy-Lazurowe Wybrzeże
Departament Var
Arrondissement Tulon
Kanton Collobrières
Mer Christine Amrane
Wysokość 58–776 m n.p.m.
Powierzchnia 112,68 km²
Ludność (2009)
 • liczba
 • gęstość

1843
16,35 os./km²
Kod pocztowy 83610
Kod INSEE 83043
Położenie na mapie Francji
Mapa lokalizacyjna Francji
Collobrières
Collobrières
Ziemia 43°14′17″N 6°18′35″E/43,238056 6,309722Na mapach: 43°14′17″N 6°18′35″E/43,238056 6,309722
Commons Multimedia w Wikimedia Commons
Strona internetowa gminy
Portal Portal Francja

Collobrières – miejscowość i gmina we Francji, w regionie Prowansja-Alpy-Lazurowe Wybrzeże, w departamencie Var.

Położenie[edytuj | edytuj kod]

Gmina jest położona w słabo skomunikowanej, centralnej części gór Massif des Maures, przy drodze D14 z Pierrefeu-du-Var do Grimaud i jej odnodze D41 w kierunku morza[1]. Największym ciekiem jest potok Réal Collobrier, częściowo uregulowany[2]. Przez teren gminy płynie też m.in. Verne[1]. Wieś jest otoczona winnicami, wzgórzami i lasami, w których uprawia się m.in. kasztany jadalne i dąb korkowy[2].

Historia[edytuj | edytuj kod]

Ruiny kościoła św. Ponsa
Menhiry na płaskowyżu Lambert

Collobrières zostało założone około XII wieku jako Collubraira[2]. Z tego okresu pochodzi kamienny most Raoul Calvi (znany jako Pont Vieux – Stary Most) i kościół św. Ponsa, zbudowany na miejscu wcześniejszej kaplicy z 1060 roku[3]. Tereny te były zamieszkałe jednak dużo wcześniej, na co dowodem są dwa celtyckie menhiry, najwyższe w Prowansji (ok. 3 m wysokości), położone 4 km na południowy wschód, na płaskowyżu Lambert[4][1], oraz chodniki górnicze i inskrypcje z czasów Galów[3]. Położenie z dala od głównych szlaków komunikacyjnych i łatwość ograniczenia dostępu obcym (jedyna droga prowadziła przez most) odizolowały mieszkańców od średniowiecznych epidemii[3].

Na wschód od miasteczka na terenie gminy założono z inicjatywy Pierre'a Isnarda w 1170 roku kartuski klasztor Chartreuse de la Verne, wielokrotnie przebudowywany i zniszczony w czasie rewolucji francuskiej, a później odrestaurowany[4][5].

Przetwórstwo korka rozwinęło się w średniowieczu na bazie doświadczeń hiszpańskich[2].

Kasztany[edytuj | edytuj kod]

Pień kasztanowca w gminie Collobrières

Collobrières jest określane jako "stolica kasztanów". W miasteczku znajduje się fabryka przetworów z kasztanów, a corocznie – w trzy ostatnie niedziele października – odbywa się Święto Kasztana (Les Fêtes de la Châtaigne)[6]. Na południowy wschód od miasta, w rezerwacie na płaskowyżu Lambert, znajduje się pień kasztanowca o obwodzie ponad 10 metrów[4].

Zabytki i inne atrakcje[edytuj | edytuj kod]

  • kamienny most z XII w.
  • ruiny kościoła św. Ponsa
  • neogotycki kościół Matki Boskiej Zwycięskiej (Notre Dame des Victoires) z 1873–1875 z organami z 1893 roku[3]
  • liczne fontanny w miasteczku
  • kartuskie opactwo Chartreuse de la Verne
  • menhiry
  • kaplica Matki Boskiej Anielskiej (Notre-Dame-des-Anges), na najwyższym wierzchołku Massif des Maures (767 m)[2][3]

Przez gminę przebiegają długodystansowe szlaki piesze GR90 i GR51 ("Balcons de la Mediterranée")[1].

Obszar gminy Collobrières wchodzi w skład apelacji winiarskiej AOC Côtes de Provence[7].

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. 1,0 1,1 1,2 1,3 Top 100. 172 Toulon Aix-en-Provence. Skala 1:100 000. Wyd. II. Paryż: Institut Geographique National Paris, 2010. ISBN 978-2-7585-2378-9.
  2. 2,0 2,1 2,2 2,3 2,4 Russ Collins: Collobrières (ang.). [dostęp 3 września 2012].
  3. 3,0 3,1 3,2 3,3 3,4 L'histoire de Collobrières (fr.). Office du Tourisme. [dostęp 3 września 2012].
  4. 4,0 4,1 4,2 Dana Facaros, Michael Pauls: South of France. Wyd. 8. Cadogan Guides, 2007, s. 237–238. ISBN 978-1-86011-358-1. (ang.)
  5. Le Monastère de la Verne (fr.). Office du Tourisme. [dostęp 3 września 2012].
  6. Les Fêtes de la Châtaigne (fr.). Office du Tourisme. [dostęp 3 września 2012].
  7. Tom Stevenson: The Sotheby's Wine Encyclopedia. Wyd. 4. Londyn: Dorling Kindersley, 2005, s. 244. ISBN 0-7566-1324-8. (ang.)

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]