Cwi Migdal

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania

Zwi Migdal - organizacja przestępcza założona w Buenos Aires w latach 90. XIX w. przez stręczycieli, alfonsów i właścicieli domów publicznych specjalizujących się w przemycaniu kobiet ze wschodniej Europy. Członkami organizacji byli w większości Żydzi.

Z początku nosiła nazwę Warszawskie Towarzystwo Wzajemnej Pomocy[1] i miała charakter filantropijny. Z upływem czasu organizacja urosła we wpływy i znaczenie, poddała swej kontroli domy publiczne w Argentynie.

Historia[edytuj | edytuj kod]

Początkowo organizacja nosiła nazwę Warszawskie Towarzystwo Wzajemnej Pomocy” jednak na żądanie polskiego ambasadora zmieniono nazwę na Towarzystwo Wzajemnej Pomocy Zwi Migdal. Nazwa towarzystwa wybrana została dla upamiętnienia jednego z założycieli - Zvi Migdala, który znany był również jako Luis Migdal.

Według Isabel Vincent[1] przyczynami emigracji żydowskich kobiet z Imperium Rosyjskiego, w tym z Kongresówki do Ameryki Południowej były rosyjski antysemityzm oraz bieda. Natomiast przyczynami szybkiego rozwoju prostytucji w Argentynie i Brazylii była zachwiana równowaga między liczbą kobiet i mężczyzn, duża tolerancja dla zjawiska prostytucji charakterystyczna dla latynoskiej kultury, skorumpowana policja, dziurawe prawo, nowe i szybkie połączenia morskie między Europą i Ameryką Płd. Scenariusz przez lata pozostawał taki sam. Kobiety były mamione dobrze płatną pracą za granicą lub naprędce organizowanym ślubem z przystojnym i bogatym Żydem, który poszukuje żony wychowanej w tradycji. Rodzinie, która godziła się na oddanie dziewczyny wypłacana była zaliczka pieniężna, a niesamowita nędza, w jakiej żyli, odbierała im możliwość racjonalnego myślenia[2]. Dziewczęta w większości miały po 13–16 lat, aczkolwiek przedział wiekowy był znacznie szerszy, zaczynał się od lat 7, a kończył na 20. Do 1913 roku w Buenos Aires zarejestrowanych było ponad 4000 prostytutek pochodzenia żydowskiego, przywożonych głównie z terenów Galicji, Bukowiny, Kongresówki i zachodnich guberni rosyjskich. W 1913 roku, przed wprowadzeniem w Argentynie prawa wymierzonego w handlarzy kobietami i stręczycieli, około 2000 w większości polskich i rosyjskich Żydów, przeniosło się do Rio de Janeiro.

W 1931 roku władze polskie ogłosiły listę ponad 500 handlarzy kobiet, zaangażowanych w dostarczanie kobiet do domów publicznych Argentyny i Brazylii. Większość osób z tej listy była Żydami. Raport został przygotowany dla Ligi Narodów.

Od 20 maja 1930 roku pod kierownictwem Julio Alsogaray z policji federalnej w Buenos Aires przeprowadzono aresztowania dużej grupy członków Zwi Migdal. W tym samym czasie nastąpił przewrót wojskowy w Argentynie i prezydentem został konserwatywny José Félix Uriburu, który wprowadził purytańską moralność w Argentynie. We wrześniu 1930 odbył się proces, na którym skazano 108 osób, jednak ostatecznie tylko trzy osoby pozostały w więzieniu. Od tego czasu organizacja straciła większość swoich wpływów.

Przypisy

  1. 1,0 1,1 Bodies and Souls, Isabel Vincent, (Harper Collins ed., New York. ISBN 0-06-009023-5 / ISBN 978-0-06-009023-4). Polskie wydanie Ciała i dusze, 2006.
  2. Donna Guy: Argentina: Jewish White Slavery (ang.). Jewish Wemen Archive. [dostęp 2012-12-19].

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]