Długi Parlament

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj

Długi Parlament – okres obrad angielskiego parlamentu zwołanego przez króla Karola I w 1640 r., zakończony w 1653 r. po bitwie pod Worcester, formalnie rozwiązany w 1660 r.

Długi Parlament uchwalił szereg ustaw, które ograniczyły władzę króla:

  1. ustawa z 15 lutego 1641 roku – o zapobieżeniu niedogodnościom wynikającym z długich przerw parlamentarnych, tzw. ustawa o trzechleciu,
  2. ustawa z 11 maja 1641 roku – ograniczająca możliwość rozwiązania i odroczenia parlamentu,
  3. ustawa z 5 lipca 1641 roku – o zniesieniu Sądu Izby Gwiaździstej i odpowiednich sądów terenowych,
  4. ustawa z 5 lipca 1641 roku – o zniesieniu Sądu Wysokiej Komisji,
  5. ustawa z 22 listopada 1641 roku – Wielka Remonstracja,
  6. ustawa z 13 lutego 1642 roku – pozbawiała duchownych prawa zasiadania w Parlamencie i w Tajnej Radzie oraz pełnienia innych godności świeckich,
  7. dziewiętnaście propozycji z czerwca 1642 roku,
  8. ordonans o rezygnacji z 3 kwietnia 1642 roku.

Wszystkie te zmiany były kompromisem króla wobec uprawnień Parlamentu.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Andrzej Gaca: Historia powszechna ustrojów państwowych. Toruń: TNOiK, 2002. ISBN 83-7285-086-0.