DR 18 201

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
DR 18 201
Parowóz BR18 201 w Lutherstadt Wittenberg
Parowóz BR18 201 w Lutherstadt Wittenberg
Producent RAW Meiningen Niemiecka Republika Demokratyczna
Lata budowy 1961
Układ osi 2'C1'
Masa służbowa 172,0 t
Masa pustego parowozu 113,6 t
Długość z tendrem 25 145 mm
Moc znamionowa 1581 kW
Prędkość maksymalna 180 km/h
Typ tendra 2'2T34
Ciśnienie w kotle 16,3 at
Powierzchnia ogrzewalna kotła 206,30 m²
Powierzchnia przegrzewacza 83,80 m²
Powierzchnia rusztu 4,23 m²
Średnica cylindra 520 mm
Skok tłoka 660 mm
Średnica kół napędnych 2300 mm
Średnica kół tocznych 1100 mm / 1200 mm
Commons Multimedia w Wikimedia Commons
Portal Portal Transport szynowy

DR 18 201 - parowóz wyprodukowany w 1961 roku w zakładach naprawczych taboru kolejowego w Meiningen zaprojektowany do testowania eksportowych wagonów pasażerskich z prędkością 160 km/h

Powodem produkcji były po pierwsze trudności w naprawie odstawionego parowozu pospiesznego Baureihe 61 z drugiej strony istniala potrzeba wyprodukowania parowozu o wysokiej prędkości maksymalnej do wykonywania jazd testowych eksportowanych wagonów pasażerskich do prędkości co najmniej 160 kilometrów na godzinę produkowanych przez rodzimy przemysł. Dzięki dużej średnicy koła napędne od lokomotywy Baureihe 61 wyprodukowanego w Henschel & Sohn były odpowiednie do produkowanego parowozu. Od tego parowozu wykorzystano również podwozie oraz układ parorozdzielczy. Tylna część ramy z osią toczną i również zewnętrzne cylindry pochodziły z nieudanej lokomotywy wysokiego ciśnienia H 45 024. Cylinder wewnętrzny był zrekonstruowany. Wymiana cylindrów była konieczne, ponieważ parowóz Baureihe 61 wymagał ciśnienia 20 atmosfer, jednak kocioł lokomotywy nie osiągnął wystarczającej żywotności. W lokomotywie wykorzystano kocioł stosowany w innych wschodnioniemieckich parowozach. Do parowozu dołączono tender od lokomotywy parowej Baureihe 44. W parowozie został zamontowany również inżektor Giesla. Innymi korektami technicznymi były hamulce przeciwciśnieniowe oraz jednocześnie podgrzewacz wody. Parowóz otrzymał otuliny aerodynamiczne zamontowane z przodu oraz nad układem napędowym lokomotywy parowej. W dniu 31 maja 1961 r., parowóz wyjechał z zakładów naprawczych taboru kolejowego w Meinningen. Lokomotywa parowa stacjonowała w lokomotywowni Halle. Parowóz był testowany po raz pierwszy w 1964 roku na szlaku z Frankfurtu nad Odrą do Grünheide przy prędkości 160 km/h. Lokomotywa w listopadzie tego roku podczas jazdy na torze doświadczalnym w Velimu w Czechosłowacji osiągnęła 176 km/h. Podczas naprawy głównej w dniu 29 czerwca 1967 roku w Meiningen lokomotywa została przebudowana na opalanie mazutem. Parowóz podczas jazdy próbnej 11 października 1972 na linii kolejowej z Delitzsch do Berlina między Graefenhainichen i Pratau osiągnął maksymalną prędkość 182,5 km/h. Obecnie lokomotywa jest najszybszym czynnym parowozem.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Weisbrod, Bäzold, Obermayer: Das große Typenbuch deutscher Lokomotiven. Transpress Verlag, ISBN 3-344-70751-5
  • Wilhelm Reuter: Rekordlokomotiven. Motorbuch Verlag, Stuttgart, ISBN 3-87943-582-0
  • Jürgen U. Ebel: „legendäre 18 201”, EK-Special 38, EK-Verlag GmbH, 79022 Freiburg, 1995
  • Axel Zwingenberger: Legende 18 201. Schnellste Dampflok der Welt. Selbstverlag, 2006