David Bruce-Brown

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
David Bruce-Brown
David Bruce-Brown i jego mechanik Tony Scudelari podczas American Grand Prize 1912
David Bruce-Brown i jego mechanik Tony Scudelari podczas American Grand Prize 1912
Pełne imię i nazwisko David Loney Bruce-Brown
Kraj  Stany Zjednoczone
Data i miejsce urodzenia 13 sierpnia 1890
Nowy Jork
Data i miejsce śmierci 1 października 1912
Milwaukee
Commons Multimedia w Wikimedia Commons

David Loney Bruce-Brown (ur. 13 sierpnia 1890 roku w Nowym Jorku, zm. 1 października 1912 w Milwaukee) – amerykański kierowca wyścigowy.

Kariera[edytuj | edytuj kod]

W wieku 18 lat rozpoczął ściganie i z miejsca okazał się bardzo utalentowanym kierowcą. W 1908 roku wygrał Daytona Speed Trials. W 1910 i 1911 wygrał wyścig American Grand Prize. Od 1911 startował w zespole Fiata. W latach 1911 i 1912 wystartował w Indianapolis 500.

W 1912 roku wystartował w Grand Prix Francji, najbardziej prestiżowym w owym czasie wyścigu na świecie. Prowadził w nim po pierwszym dniu (wyścig był rozgrywany w dwóch etapach, po 10 okrążeń każdego dnia), jednak drugiego dnia został zdyskwalifikowany za dotankowywanie samochodu poza strefą boksów.

Zginął, przygotowując się do innego z ważnych wyścigów w 1912 roku – American Grand Prize w Milwaukee. Podczas treningów jechał na mocno zużytych oponach; gdy jedna z nich pękła, a samochód wypadł poza tor i wylądował w rowie. Miał zaledwie 22 lata.

Starty w Indianapolis 500[edytuj | edytuj kod]

Rok Nadwozie Silnik Start Wynik Uwagi
1911 Fiat Fiat 25 3
1912 National National 23 22 Awaria zaworów

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]