Detonacja

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj

Detonacjawybuch (fala reakcji chemicznych) rozprzestrzeniający się w materiale wybuchowym z prędkością ponaddźwiękową, a najczęściej z wysoką prędkością hiperdźwiękową (z reguły wynosi kilka km/s do max. 10 km/s; w gazach 1,8 – 3 km/s, w ciałach stałych 4 – 10,3 km/s), powodujący powstanie w otaczającym go ośrodku fali uderzeniowej. Na jej czole występuje bardzo wysokie ciśnienie (do ok. 50 GPa) i temperatura (do ok. 5800 °C).

W innym sensie za detonację uważa się taki wybuch, który przebiega z maksymalną możliwą szybkością dla danego materiału wybuchowego pod warunkiem, że jest to powyżej 400 m/s. Gdy wybuch przebiega z prędkością powyżej 400 m/s, ale poniżej maksymalnej prędkości możliwej dla danego materiału wybuchowego, wówczas nazywa się go eksplozją, natomiast gdy wybuch przebiega z prędkością poniżej 400 m/s wówczas nazywa się go deflagracją.

Dokładny mechanizm detonacji w skali cząsteczkowej jest trudny do wyjaśnienia, ze względu na krótki czas jej zachodzenia i wydzielanie się wielkich ilości energii.

Detonacja jest uznawana za „najdoskonalszy rodzaj wybuchu”.

Możliwość detonacji wykazują inicjujące i kruszące materiały wybuchowe.

Zobacz też[edytuj | edytuj kod]

Zobacz hasło detonacja w Wikisłowniku

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Andrzej Ciepliński, Ryszard Woźniak: Encyklopedia współczesnej broni palnej (od połowy XIX wieku). Warszawa 1994: Wydawnictwo „WIS”, s. 58. ISBN 83-86028-01-7.