Drewno bielaste
Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Drewno bielaste, biel - strefa fizjologicznie czynna w pniu drzewa - przewodzi wodę z solami mineralnymi oraz gromadzi substancje zapasowe. W przeciwieństwie do niej drewno twardzielowe, wskutek zaimpregnowania ścian komórkowych substancjami twardzielowymi (żywicami, gumami, garbnikami) i zamknięcia dróg przewodzenia, jest wyłączone z aktywnego udziału w procesach życiowych drzewa.
Biel jest najlepiej widoczny na obwodzie przekroju poprzecznego pnia, jako strefa jaśniej zabarwionych kilku-kilkudziesięciu słojów rocznych (u drzew wytwarzających twardziel).
U gatunków twardzielowych może wystąpić pod wpływem grzybów, mrozu i innych czynników tzw. wewnętrzny biel uznawany za wadę drewna.