Drewno bielaste

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj

Drewno bielaste, biel (ang.: sapwood) – rodzaj drewna, które w pniu drzewa przewodzi wodę z solami mineralnymi oraz gromadzi substancje zapasowe. W młodych gałęziach i pniach wszystkie komórki ksylemu pełnią funkcje przewodzącą. W starszych pniach część drewna przekształca się w drewno twardzielowe[1], wskutek zaimpregnowania ścian komórkowych substancjami twardzielowymi (żywicami, gumami, garbnikami) i zamknięcia dróg przewodzenia przez wcistki, drewno przestaje pełnić funkcję przewodzącą i magazynująca[2].

Biel jest najlepiej widoczny na obwodzie przekroju poprzecznego pnia, jako strefa jaśniej zabarwionych kilku-kilkudziesięciu słojów rocznych (u drzew wytwarzających twardziel)[2].

U gatunków twardzielowych może wystąpić pod wpływem grzybów, mrozu i innych czynników tzw. wewnętrzny biel uznawany za wadę drewna.

Zobacz też[edytuj | edytuj kod]

WiktionaryPl nodesc.svg
Zobacz hasło biel w Wikisłowniku

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  1. Szweykowska Alicja, Szweykowski Jerzy: Botanika t.1 Morfologia. Warszawa: Wydawnictwo Naukowe PWN, 2003, s. 190-191. ISBN 83-01-13953-6.
  2. 2,0 2,1 Malinowski Edmund: Anatomia roślin. Warszawa: Państwowe Wydawnictwo Naukowe, 1973, s. 204-206.