Drewno bielaste
Drewno bielaste, biel – rodzaj drewna, które w pniu drzewa przewodzi wodę z solami mineralnymi oraz gromadzi substancje zapasowe. W młodych gałęziach i pniach wszystkie komórki ksylemu pełnią funkcje przewodzącą. W starszych pniach część drewna przekształca się w drewno twardzielowe[1], wskutek zaimpregnowania ścian komórkowych substancjami twardzielowymi (żywicami, gumami, garbnikami) i zamknięcia dróg przewodzenia przez wcistki, drewno przestaje pełnić funkcję przewodzącą i magazynująca[2].
Biel jest najlepiej widoczny na obwodzie przekroju poprzecznego pnia, jako strefa jaśniej zabarwionych kilku-kilkudziesięciu słojów rocznych (u drzew wytwarzających twardziel)[2].
U gatunków twardzielowych może wystąpić pod wpływem grzybów, mrozu i innych czynników tzw. wewnętrzny biel uznawany za wadę drewna.
-
Biel i twardziel u sosny
-
Biel i twardziel u dębu
-
Biel i twardziel u cisa
Zobacz też [edytuj]
Bibliografia [edytuj]
- ↑ Szweykowska Alicja, Szweykowski Jerzy: Botanika t.1 Morfologia. Warszawa: Wydawnictwo Naukowe PWN, 2003, s. 190-191. ISBN 83-01-13953-6.
- ↑ 2,0 2,1 Malinowski Edmund: Anatomia roślin. Warszawa: Państwowe Wydawnictwo Naukowe, 1973, s. 204-206.
