Działalność gospodarcza

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania

Działalność gospodarcza – forma aktywności przedsiębiorców działających na rynku.

Definicje legalne[edytuj | edytuj kod]

W prawie polskim funkcjonuje kilka definicji działalności gospodarczej.

W ustawie o swobodzie działalności gospodarczej[1]: zarobkowa działalność wytwórcza, budowlana, handlowa, usługowa oraz poszukiwanie, rozpoznawanie i wydobywanie kopalin ze złóż, a także działalność zawodowa, wykonywana w sposób zorganizowany i ciągły.

Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych: działalność zarobkowa (wytwórcza, budowlana, handlowa, usługowa; lub: polegająca na poszukiwaniu, rozpoznawaniu i wydobywaniu kopalin ze złóż; lub: polegająca na wykorzystywaniu rzeczy oraz wartości niematerialnych i prawnych), prowadzona we własnym imieniu bez względu na jej rezultat, w sposób zorganizowany i ciągły, z której uzyskane przychody nie są zaliczane do innych przychodów ze źródeł wymienionych w art. 10 ust. 1 pkt 1, 2 i 4–9.

W ustawie o VAT: działalność gospodarcza obejmuje wszelką działalność producentów, handlowców lub usługodawców, w tym podmiotów pozyskujących zasoby naturalne oraz rolników, a także działalność osób wykonujących wolne zawody, również wówczas, gdy czynność została wykonana jednorazowo w okolicznościach wskazujących na zamiar wykonywania czynności w sposób częstotliwy. Działalność gospodarcza obejmuje również czynności polegające na wykorzystywaniu towarów lub wartości niematerialnych i prawnych w sposób ciągły dla celów zarobkowych.

Jeszcze inaczej definiuje działalność gospodarczą m.in. ustawa o systemie ubezpieczeń społecznych.

Podział[edytuj | edytuj kod]

Działalność gospodarczą, dzieli się ze względu na kilka kryteriów:

Dochodowość

  • działalność gospodarcza, której głównym celem jest przynoszenie dochodu – taką działalność prowadzą przede wszystkim przedsiębiorstwa prywatne,
  • działalność gospodarcza nie mająca za główny cel osiąganie korzyści finansowych – taka działalność jest nastawiona na osiąganie korzyści ekonomicznych sensu largo. Działalność taka prowadzą m.in. przedsiębiorstwa komunalne, których głównym celem jest jak najlepsze zaspokajanie potrzeb społeczności lokalnej, nie zaś generowanie zysku,
  • działalność non-profit – działalność nie przynosząca zysku finansowego. Ma ona natomiast przynosić korzyści w szerokim znaczeniu (np. rozwój przedsiębiorczości, nauka, szkolenie, pomoc chorym itp.). Działalność taka nie może generować przychodu swojemu właścicielowi. Dlatego też prowadzona jest ona najczęściej w formie fundacji.

Swobodę działalności

  • działalność regulowana – działalność gospodarcza, której wykonywanie wymaga spełnienia szczególnych warunków, określonych przepisami prawa[2]. Będzie to zatem m.in. działalność w zakresie[3]:
    • poszukiwania i wydobywania kopalin ze złóż,
    • wytwarzania i obrotu materiałami wybuchowymi, a także bronią i amunicją,
    • wytwarzania i obrotu paliwami oraz energią,
    • usług detektywistycznych[4],
    • ochrony osób i mienia,
    • rozpowszechniania programów radiowych i telewizyjnych,
    • przewozów lotniczych, drogowych i kolejowych,
    • prowadzenie kasyna gry,
    • kupno i sprzedaży wartości dewizowych oraz pośrednictwie w ich kupnie i sprzedaży[5],
    • działalność w zakresie związku sportowego[6],
    • prowadzenie indywidualnej praktyki lekarskiej; indywidualnej specjalistycznej praktyki lekarskiej albo grupowej praktyki lekarskiej[7],
    • prowadzenie stacji kontroli pojazdów[8].
  • działalność nieregulowana – jest to działalność, jaką można prowadzić według przepisów ogólnych, np. ustawy o swobodzie działalności gospodarczej.

Zobacz też[edytuj | edytuj kod]

Przypisy

  1. Art. 2 ustawy z dnia 2 lipca 2004 r. o swobodzie działalności gospodarczej (Dz. U. z 2013 r. Nr 0, poz. 672, z późn. zm.).
  2. Art. 5 ust. 5 ustawy z dnia 2 lipca 2004 r. o swobodzie działalności gospodarczej.
  3. Art. 46 ust. 1 ustawy z dnia 2 lipca 2004 r. o swobodzie działalności gospodarczej.
  4. Art. 3 ustawy o usługach detektywistycznych z dnia 6 lipca 2001 r. (Dz. U. z 2002 r. Nr 12, poz. 110, z późn. zm.).
  5. Art. 2 ust. 1 pkt 19 oraz art. 11 ust. 1 ustawy z dnia 27 lipca 2002 r. Prawo dewizowe (Dz. U. z 2012 r. Nr 0, poz. 826, z późn. zm.).
  6. Art. 11 ust. 1 ustawy z dnia 25 czerwca 2010 r. o sporcie (Dz. U. z 2010 r. Nr 127, poz. 857, z późn. zm.).
  7. Art. 49a ustawy z dnia 5 grudnia 1996 r. o zawodach lekarza i lekarza dentysty (Dz. U. z 2011 r. Nr 277, poz. 1634, z późn. zm.).
  8. Art. 83 ust. 2 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. – Prawo o ruchu drogowym (Dz. U. z 2012 r. Nr 0, poz. 1137, z późn. zm.).