Dzieża

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
Dzieża z pokrywą

Dzieża − naczynie służące do rozczyniania mąki i wyrastania ciasta chlebowego. Wykonane było z drewnianych klepek (najczęściej lipowych, świerkowych lub najwyżej cenionych - dębowych) i obręczy. Szersze u dołu niż u góry. Dzieża zwykle była bez wieka, ale czasem spotykało się wieko (pokrywę) wyplecioną ze słomy.

Do pieczenia chleba nie zużywano całego rozczynionego ciasta. W dzieży pozostawiano jego niewielką ilość, która służyła do zakwaszenia nowego ciasta do następnego wypieku. Tę pozostałość na Mazowszu i Podlasiu nazywano "zakwaskiem", "zaczynem" lub "bątką".

Rzemieślnikiem wykonującym dzieże był bednarz. Słowo "dzieża" występuje w wielu językach słowiańskich.

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]