Słoma

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Słoma na polu po zebraniu kombajnem i zbalowaniu prasą belującą

Słomałodygi i liście dojrzałych roślin uprawnych po omłocie (np. zbóż, rzepaku, lnu, bobiku, maku).

Słomę wykorzystuje się jako paszę i ściółkę dla zwierząt gospodarskich, z której uzyskuje się obornik. Jest także przyorywana jako nawóz organiczny. Ze słomy można produkować sztuczny obornik, który powstaje przez jej kompostowanie z organicznymi dodatkami zwilżanymi gnojowicą lub gnojówką.

Inne wykorzystanie słomy:

Słoma jako materiał do wyrobu ozdób

Słomę przechowuje się luzem lub prasowaną i wiązaną po omłocie bele okrągłe, bądź prostopadłościenne. Może być przechowywana w stodołach, na wolnym powietrzu w postaci stogów lub stert. Takie sterty, bądź stogi mogą być przykryte folią lub agrowłókniną, żeby uchronić słomę na niszczące ją działanie czynniki atmosferyczne. Dzięki czemu słoma na dłużej zachowuje swoje właściwości.

W niektórych krajach (np. Niemcy) na polu układa się dekoracje z prasowanej słomy. W Polsce też stosuje się takie praktyki podczas m.in. dożynek lub targów rolniczych.

Jako słomę określa się też wyschnięte łodygi trzciny. Słoma trzcinowa stosowana była w tradycyjnym budownictwie do krycia dachów (strzecha), a także pokrywana gliną lub tynkiem jako element nośny, izolacja termiczna i akustyczna ścian i stropów (powała). Robiono z niej też maty izolacyjne np. do przykrywania inspektów. Słomę trzcinową pozyskiwano zimą (zimowe żniwa). Trzcina była wtedy sucha, a po zamarznięciu zbiorników wodnych był do niej po lodzie łatwy dostęp.


Zobacz też[edytuj | edytuj kod]