Dzong

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Trongsa Dzong

Dzong (z tybetańskiego: རྫོང་, transliteracja Wyliego rDzong) - specyficzny typ buddyjskiego klasztoru-twierdzy, który wykształcił się w różnych dawnych królestwach himalajskich. Ten typ architektury jest szczególnie często spotykany w Bhutanie. Charakterystyczną cechą są nachylone pod kątem masywne, wysokie mury, kryjące wewnątrz cały kompleks dziedzińców, świątyń, biur i dormitoriów dla mnichów. Pomieszczenia wewnętrzne są zazwyczaj bogato zdobione i pomalowane jaskrawymi kolorami.

Przed inwazją chińską na Tybet w 1951 roku terytorium Tybetu było podzielone na 53 jednostki administracyjne, zwane "dzongami"[1].

W tego typu klasztorach powstał literacki język, zapisywany pismem tybetańskim zwany dzongkha, dosłownie "język dzongów", obecnie urzędowy język Bhutanu.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

Przypisy

  1. Le Tibet, Marc Moniez, Christian Deweirdt, Monique Masse, Éditions de l'Adret, Paris, 1999, ISBN 2-907629-46-8