Ernst Reissner

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Ernst Reissner w 1860 roku

Ernst Andreas Reißner (Reissner) (ros. Эрнст Рейсснер, ur. 12 września?/24 września 1824 w Rydze, zm. 4 września?/16 września 1878 w Schloss Ruhenthal) – niemiecki anatom.

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

Syn kupca Martina Reissnera i jego żony Eleonore z domu Greim[1]. Uczył się najpierw w szkole Asmussa, potem w gimnazjum. Studiował medycynę na na Uniwersytecie w Dorpacie od 1845 do 1850 roku. W 1847 roku otrzymał złoty medal za rozprawę na temat Es soll mit Rücksicht auf die neue Arbeit von Steenstrup untersucht werden, ob die Thiere aus der Familie der Regenwürmer und Blutegel Zwitter sind oder nicht, und in welcher Weise bei ihnen die Paarung vor sich geht[2]. W 1851 roku został doktorem medycyny. Od 1851 do 1853 był pomocnikiem prosektora w zakładzie anatomii u Reicherta, od 1853 do 1856 zastępca prosektora, w latach 1856/57 profesor nadzwyczajny anatomii. Po przejściu Reicherta na katedrę Uniwersytetu we Wrocławiu został jego następcą na katedrze anatomii jako profesor zwyczajny (1857 do 1875). Należał do Dorpater Naturforscher Gesellschaft[3]. W 1875 roku zakończył karierę naukową ze względów zdrowotnych[4]. Próbował ratować zdrowie na wsi, ale w trzy lata później w wieku 53 lat zmarł[5][6].

Był trzykrotnie żonaty: w 1854 roku ożenił się z Elise Dorotheą Cordelią Allenstein (zm. 1856), w 1858 roku z Idą von Samson-Himmelstiern, córką Guido Samsona von Himmelstjerny (zm. 1859) i w 1860 roku z baronową Sophie von Stackelberg[1].

Jego uczeń Ludwig Stieda opisywał go jako „doskonałego, trzeźwo i klarowanie myślącego uczonego”, który był jednak przy tym „cichy, małomówny i skryty”[7].

Dorobek naukowy[edytuj | edytuj kod]

Okładka monografii Der Bau des centralen Nervensystemes der ungeschwänzten Batrachier (1864)

Reissner pamiętany jest przede wszystkim za prace z anatomii ucha i neuroanatomii. Badania nad uchem środkowym prowadził początkowo na kurzych zarodkach, potem na zarodkach ssaków[8]. Upamiętniają go eponimiczne nazwy odkrytych przez niego struktur: błony Reissnera[9] i włókna Reissnera[10].

Lista prac[edytuj | edytuj kod]

Monografie
Artykuły

Przypisy

  1. 1,0 1,1 Reissner, Ernst W: Baltisches Biographisches Lexikon
  2. Kobert R (Hrsg.): Historische Studien aus dem Pharmakologischen Institute der Kaiserlichen Universität Dorpat, III. Halle a. S.: Verlag von Tausch & Grosse, 1893 s. 80
  3. Sitzungsberichte der Naturforscher-Gesellschaft bei der Universität Dorpat s. 68 (1854)
  4. Arnold Hasselblatt, Gustav Otto: Album academicum der Kaiserlichen Universität Dorpat. Dorpat, 1889 s. 349
  5. Personal-Notizen. Zoologischer Anzeiger 1, s. 180 (1878)
  6. Tagesereignisse. St.Petersburger Medicinische Wochenschrift 3 s. 311 (1878)
  7. Stieda L. Reißner, Ernst W: Allgemeine Deutsche Biographie 28 (1889), s. 152
  8. C Nsamba. Ernst Reissner 18241878. „Archives of Otolaryngology”. 105 (7), s. 434-435, 1979. DOI: 10.1001/archotol.1979.00790190060012. PMID: 378206. 
  9. Schacht J, Hawkins JE. Sketches of otohistory part 4: a cell by any other name: cochlear eponyms. „Audiology & Neuro-Otology”. 9 (6), s. 317–27, 2001. DOI: 10.1159/000081311. PMID: 15467285. 
  10. Olry R, Haines DE. Reissner's fibre: the exception which proves the rule, or the devil according Charles Baudelaire?. „Journal of the History of the Neurosciences”. 12 (1), s. 73–5, 2003. DOI: 10.1076/jhin.12.1.73.13787. PMID: 12785115.