Fabryka Ślusarska Zagórnego i Ogórkiewicza w Warszawie

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
Budynek dawnej Fabryki Ślusarskiej Zagórnego i Ogórkiewicza w Warszawie (stan w listopadzie 2011)
Budynek dawnej Fabryki Ślusarskiej Zagórnego i Ogórkiewicza w Warszawie (stan we wrześniu 2011)

Fabryka Ślusarska Zagórnego i Ogórkiewicza w Warszawie – nieistniejące budynki fabryczne przy ul. Stefana Okrzei 12 na warszawskiej Pradze (dzisiejsza Praga-Północ). Zabudowania powstały w 1903 r., a uległy rozebiórce w 2012 r.

Historia[edytuj | edytuj kod]

Fabryka ślusarska Leona Ogórkiewicza i Józefa Zagórnego powstała w 1882 r., na posesji między ulicami Brukową (obecnie Stefan Okrzei) i Krowią. Zabudowania fabryczne powstały w 1903 r. Firma wykonywała wyroby ślusarskie ze szczególnym naciskiem na okucia drzwi i okien. W 1910 r., zatrudniała już 140 osób, dysponując dodatkowo silnikiem gazowym o mocy 12 koni.

Po roku 1912, fabryka została przejęta przez inż. Dobrowolskiego i Skirgajłło, którzy utrzymywali kontakty biznesowe z firmą Krzysztofa Bruna, co umożliwiło szybki zbyt wykonywanych towarów. W kolejnych latach zainwestowano w nowe urządzenia i maszyny co podniosło jakość wykonywanych wyrobów, a lata 20-XX wieku stanowiły okres największego rozwoju i prosperity firmy.

W latach 30-tych XX wieku, po różnorakich perturbacjach finansowych firma została zrestrukturyzowana i przyjęła nazwę Zakładów Metalurgiczno-Mechanicznych SBS.

Znaczenie i rozbiórka[edytuj | edytuj kod]

Fabryka nigdy nie doczekała się wpisu do rejestru zabytków, ale w 2009 r., stołeczny konserwator zabytków pozytywnie odniósł się do pomysłu zachowania części istniejących ścian. W 2010 r., prezydent miasta st. Warszawy – Hanna Gronkiewicz-Waltz wydał decyzję, zatwierdzającą projekt budowlany, udzielając pozwolenia na budowę nowego budynku z wykorzystaniem fragmentów istniejącej zabudowy fabrycznej. W projekcie wskazano[1]:

"Mając na uwadze zachowanie istotnych walorów architektonicznych i historycznych przemysłowej zabudowy z początków XX w., bezpowrotnie znikającej z ulic Warszawy, pomimo zaleceń zawartych w załączonej "Opinii technicznej architektoniczno-budowlanej", podjęto decyzję o włączeniu części istniejącej zabudowy w program nowej inwestycji. Przyjęte rozwiązanie projektowe, wpływając na duże podniesienie kosztów całej inwestycji, umożliwi jednakże zachowanie fragmentu historycznego charakteru przemysłowej zabudowy ulicy Krowiej"[2].

6 lutego 2012 r., do Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego wpłynął jednak wniosek inwestora Spółki Port Praski o wydanie nakazu rozbiórki budynku. Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego dla m. st. Warszawy - Andrzej Kłosowski, ostatecznie przychylił się do tego wniosku, ze względu na - na zły stan techniczny nieużytkowanego obiektu, stanowiący zagrożenie dla bezpieczeństwa ludzi i mienia – nakładając jednocześnie na inwestora obowiązek

"odtworzenia ścian zewnętrznych elewacji frontowej od ul. Krowiej, elewacji bocznej i elewacji tylnej wschodniej z zachowaniem rygorów obecnie obowiązujących, wraz z użyciem oryginalnych, wyselekcjonowanych elementów murowych oraz fragmentów elewacji jak tzw. "światków"[3].

Ciekawostki[edytuj | edytuj kod]

Przypisy

Źródła[edytuj | edytuj kod]