Film absolutny

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania

Film absolutny - eksperymentalny kierunek niemieckiego kina awangardowego z okresu ekspresjonizmu. Stosował łączenie rytmu kadrów z ich plastyką, opartą zarówno na abstrakcji jak i malarstwie przedstawiającym[1].

Prekursorem tego gatunku jest Walter Ruttmann, którego film pt. "Opus 1", miał premierę w Berlinie w 1921 r. Inni twórcy to Hans Richter ("Rhythmus 21" z 1923/24 r.), Viking Eggeling oraz Oskar Fischinger ("Stromlinien" z 1922 r.). W 1925 w Berlinie odbył się przegląd "Film absolutny". Przedstawiono tam prace awangardy francuskiej i niemieckiej.

Przypisy

  1. Henryk Czerwiński: Leksykon Sztuki Filmowej (1895-2002). Warszawa: 2008. [dostęp 16-12-2008]. Cytat: ABSOLUTNY FILM (łac. "absolutus" – zupełny, całkowity, bezwzględny), afabularne, eksperymentalne utwory niem. kina z okresu ekspresjonizmu (1920-24), łączące rytm kadrów (kinemów) z ich plastyką. Były to obrazy oparte zarówno na abstrakcji jak i na malarstwie przedstawiającym, traktowanych jako tworzywo kreujące autonomiczność filmową. Ich autorów nie interesowało opowiadanie, tylko zaskakujące, oryginalne impresje wizualne, kierunek ten wywodził się z doświadczeń plastycznych sztuki kinetycznej Oscara Schlemmera (1888-1943) i Lászlo Moholy-Nagy, związanych z "Bauhausem" arch. Waltera Gropiusa. Przykłady: "Rhytmus 21-25" (1921-25) Hansa Richtera (1888-1976) "Opus I-IV" (1923-25) Waltera Ruttmanna i "Symfonia diagonalna" (1924) Vikinga Eggelinga. A.f. był kontynuowany przez Oscara Fischingera ("Studia 1-7" 1926-30), w symfoniach wizualnych i we fr. formule czystego kina. (pol.)

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Hans Richter: "Film – sztuka oryginalna" (w: FNŚ.) 57.6
  • Andrzej Gwóźdź "Film absolutny – nieoficjalny nurt ekspresjonizmu niemieckiego" (w: "Niemiecki ekspresjonizm filmowy", UŚ. 1985)

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]