Głośnik plazmowy

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Głośnik plazmowy oparty na lampie elektronowej
Łuk elektryczny w głośniku plazmowym

Głośnik plazmowy – rodzaj głośnika bezmembranowego, w którym funkcję membrany pełni łuk elektryczny wytwarzający plazmę.

Historia[edytuj | edytuj kod]

W 1946 roku Siegfried Klein użył wyładowania koronowego do wytworzenia dźwięku. Wynalazek zadziałał, a Klein opatentował wynalazek pod francuskim patentem numer 1,041,790 i amerykańskim numer 2,768,246. W 1954 urządzenie było produkowane w USA, a pierwszy głośnik wyprodukowano w 1956 roku[1].

Opis[edytuj | edytuj kod]

Głośnik plazmowy oparty jest na układzie trafopowielacza wytwarzającym wysokie napięcie elektryczne i łuk elektryczny za pomoca iskrownika. Łuk elektryczny modulowany sygnałem elektrycznym, podawanym z zewnętrznego źródła, wytwarza plazmę, która powoduje zmiany gęstości powietrza. Zmieniające się natężenie prądu płynącego przez łuk elektryczny, powoduje zmiany ciśnienia powstające wskutek zmian temperatury łuku elektrycznego wytwarzająacego plazmę[1].

Główną zaletą głośników plazmowych jest odtwarzanie częstotliwości sięgających nawet 100 kHz. Wadą głośników plazmowych jest wytwarzanie ozonu, który w dużych ilościach w zamkniętym pomieszczeniu jest szkodliwy dla zdrowia[2].

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]

Przypisy

  1. 1,0 1,1 Głośnik plazmowy narwik.vdl.pl
  2. Głośnik plazmowy moje-laboratorium.pl
Wikimedia Commons