Gambit Stauntona

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj

W tym artykule użyto notacji algebraicznej w celu opisania szachowych posunięć.

a b c d e f g h
8
Chessboard480.svg
a8 black rook
b8 black knight
c8 black bishop
d8 black queen
e8 black king
f8 black bishop
g8 black knight
h8 black rook
a7 black pawn
b7 black pawn
c7 black pawn
d7 black pawn
e7 black pawn
g7 black pawn
h7 black pawn
f5 black pawn
d4 white pawn
e4 white pawn
a2 white pawn
b2 white pawn
c2 white pawn
f2 white pawn
g2 white pawn
h2 white pawn
a1 white rook
b1 white knight
c1 white bishop
d1 white queen
e1 white king
f1 white bishop
g1 white knight
h1 white rook
8
7 7
6 6
5 5
4 4
3 3
2 2
1 1
a b c d e f g h
Gambit Stauntona (A82-A83)

Gambit Stauntonagambit szachowy oznaczony w encyklopedii otwarć kodami A82 i A83, charakteryzujący się sekwencją posunięć:

1.d4 f5
2.e4!?

Jest najbardziej agresywnym sposobem gry przeciwko obronie holenderskiej. Białe poświęcają piona w zamian za jak najszybszy rozwój swoich figur i zdobycie przestrzeni celem ataku na osłabione skrzydło królewskie przeciwnika.

Choć czarne mają możliwość nie przyjęcia gambitowego piona (2...d6 lub 2...e6), to jednak zdecydowanie najlepszym dla nich posunięciem jest 2...f:e4. Najpopularniejszą kontynuacją gry jest teraz 3.Sc3 Sf6 4.Gg5 (lub 4.f3), grający białymi ma również do wyboru natychmiastowe 3.f3. Czarne muszą bronić się bardzo dokładnie i aktywnie, aby nie otrzymać gorszej pozycji.

Nazwa gambitu pochodzi od nazwiska angielskiego szachisty Howarda Stauntona, który po raz pierwszy zastosował go w 1846 r. w Londynie przeciwko Bernhardowi Horwitzowi.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]